Poppetje gezien kastje dicht

Serie over acht dames die achter een cijferslot doen aan kleinschalig wonen. In de hoofdrol mevrouw Niterink (86), moeder van Tosca Niterink.

Mijn moeder staat achter de glazen deur te zwaaien, ik druk op de knop maar er gebeurt niks. Haar lippen vormen de woorden ‘kom binnen’ terwijl ik roep: „Ga weg!” Omdat ze vluchtgevaarlijk is, draagt ze een armbandje waardoor de deuren blokkeren. Zo kan ze niet naar buiten en zonder jas in de maartse vriesnacht gaan dwalen.

Gelukkig brengt de zuster haar terug de huiskamer in. Als we een minuut later binnenkomen is ze het voorval bij de deur vergeten. „Daar heb je er eentje van mij”, roept ze blij. Om bij haar te komen moeten we langs wat andere dames die voor de digitale open haard zitten. Mevrouw Van Haren pakt mijn handen. Ze geeft me een blik van herkenning en roept: „Leuk!” Ik ben bang dat ze denkt dat ik haar dochter ben, die heeft net zulk haar als ik. Voorzichtig maak ik me los, omdat mijn moeder verderop jaloers staat te worden. Voordat ik het weet sta ik mevrouw Wormerveer te omhelzen.

„O enig dat je er weer bent, lieve kind!”

„Fijn u te zien mevrouw Wormerveer.”

„Niks geen mevrouw, zeg maar Trees!”

„Dag Trees.”

„Dag mevrouw Kistemaker.”

„O dag lieve schat, krijg ik een kus?”

Nu mijn moeder anderhalf jaar kleinschalig woont zijn de andere dames een stukje familie geworden; gaan we eigenlijk niet meer bij mijn moeder op bezoek, maar bij de hele club. „Wacht even”, zeg ik tegen Annie die foto’s maakt van mevrouw Van Haren. Ze heeft na een toiletbezoek haar broek tot aan haar kin opgetrokken en haar trui erin gepropt. Zo komt mijn moeder ook wel eens terug van de wc en zo zou ik niet willen dat ze op de foto ging. Dus we trekken de boel op toonbare hoogte.

„Waarom maken jullie geen foto’s meer van mij?”, vraagt Wormerveer ineens. „Omdat uw kinderen het er niet over eens zijn of u dat wel wil.”

„Ik vind het juist hartstikke leuk als jullie foto’s van me maken. Ik snap niet dat mijn zoons dat niet willen.” Wormerveer weet niet dat we maar van drie van de acht dames kiekjes mogen maken. „Je maakt geen grappen over dementie, dit had mijn moeder nooit goed gevonden!”

„Ik heb acht kinderen”, zegt mevrouw Map. „Ik heb er ook een paar”, zegt Glims. „Ik heb geen kinderen”, zegt mijn moeder opgelucht.

„Jawel mam je hebt mij toch en mijn broer en mijn zus.”

„O ja”, zegt ze, „maar ik had toch ook een paar kleintjes, waar zijn die?”

„Thuis mam, maak je geen zorgen.”

Mevrouw Glims staat op. „Ik ga een dutje maken met de grote ‘D’ van Dutje. Eigenlijk mag ik dat niet zeggen”, grijnst ze, „dat is niet netjes. Ik ga rusten.” Annie maakt een foto in de deuropening, want dat mag. Ze trekt het gordijn dicht en zegt: „Poppetje gezien kastje dicht.”