Meditatieve melancholie

klassiekAndreas Staier: ...pour passer la mélancolie****

Melancholie, daar wisten zeventiende-eeuwse componisten wel raad mee. Een melancholische bui getuigde van inzicht en creativiteit. Inzicht in de eindigheid van het bestaan. En creativiteit, omdat vooral kunstenaars vaak ten prooi leken te vallen aan zulke zwartgalligheid. De cd …pour passer la mélancolie biedt een mooie staalkaart van veelal verstilde en elegische muziek: suites en muziekboeken van onder meer Froberger, D’Anglebert en Louis Couperin. Het is het zoveelste bewijs van de programmatische inventiviteit van klavecinist/fortepianist Andreas Staier. Eerder bewees Staier al zijn originaliteit door Beethovens Diabelli-variaties aan te vullen met variaties op hetzelfde thema van andere componisten, en door Bachs Goldbergvariaties vast te leggen op een klavecimbel met een maximum aan registers. Ook de melancholische vroegbarok blijkt hem uitstekend te liggen. Hij speelt meditatief maar verliest geen richting. De droef gestemde Passacaglia in g van Muffat is dankzij Staiers knisperend spel gek genoeg opwekkend. En het instrument helpt: het gerestaureerde zeventiende-eeuwse klavecimbel suggereert verstrooid herfstlicht en verdorde bloemen.