Javier Guzman weet wat waanzin is

Javier Guzman, Delirium II. Tournee t/m 17/6. Inl: javierguzman.nl

Hij is graatmager, ziet er woest ongeschoren uit, plukt nerveus aan zijn kin, praat opgefokt en loopt ongedurig heen en weer. Javier Guzman doet er alles aan om het beeld op te roepen van de junk die hij een jaar lang was. Zo spint hij een uitgekookte show rond zijn cocaïneverslaving.

Bijna documentair tekent hij tot in het ranzigste detail hoe hij voor anderhalve ton („een klein appartement”) wegsnoof en hoe zijn leven eruitzag. Hoe groot de stress is als je dealer atv opneemt, hoe vies zijn huis werd omdat hij overal zijn bloedende neus in snoot en hoe lastig het is om elke dag je drugs te regelen. Hij kan perfect uitleggen wat waanzin is.

Uiteraard vraagt hij zich af waarom hij gebruikte, na een eerdere alcoholverslaving. En daar zit het eerlijke verhaal de voorstelling in de weg, want hij heeft geen antwoord. Slechts terloops stipt hij aan dat zijn vader zelfmoord pleegde en ook alcoholist was. Dat is een gemis, want zonder introspectie is zijn biecht vrij rechttoe-rechtaan. Veel verrassing kent een junkenleven niet.

Guzman slaagt er wel in het grappig te houden. Op ambachtelijke wijze: hij begint een anekdote, doorbreekt die met een tweede lijntje en komt dan terug bij waar hij was begonnen. Slim en effectief.

Aan het slot vertelt hij over zijn nieuwe leven, zonder drugs. Dan blijkt dat hij goed tot zijn recht komt zonder die diepzwarte, persoonlijke gekte. Het slot heeft baat bij zijn poging oprecht te menen wat hij zegt: een ontroerend dankjewel dat zijn publiek hem niet verlaten heeft.