Jamie Lidell gaat op in zichzelf

Jamie Lidell. 13/3 Paradiso A’dam.

Jamie Lidell neemt het begrip ‘solo-act’ wel erg letterlijk. Als producer van zijn eigen platen was de Britse zanger gewend solitair bezig te zijn, omringd door de apparaten die zijn beste vrienden dreigden te worden. Na de hit Another day (2008) kwam hem het aura van een moderne blanke soulzanger aanwaaien, die zijn platen uitbracht op het dancelabel Warp maar die net zo makkelijk met echte muzikanten het publiek op North Sea Jazz in kon palmen.

Zijn funky falsetsoul werd vergeleken met Prince en Marvin Gaye. Maar Jamie Lidell heeft andere ambities. Hij wil een dance-act zijn die zowel Prince als Tiësto naar de kroon kan steken, achter een batterij apparaten die hem ontslaan van samenwerking met muzikanten. Niet voor niets bedankte hij in Paradiso al bij het tweede nummer zijn lichtman: zijn enige begeleider.

Het welwillende publiek snapte er niets van. Slechts driemaal kwam Lidell in wapperende regenjas achter zijn cockpit vandaan om zijn gezicht te tonen. Met schokkende dansbewegingen bracht hij ouderwetse samplemuziek met human beatbox-effecten en sirenes. Jazztrompetten schalden ingeblikt uit de speakers. Zijn hit, tot het laatst bewaard, werd verhaspeld tot een serie nauwelijks herkenbare flarden in een jamsessie zonder medespelers. Met soul had het helemaal niets meer van doen.