Hij staat open voor de wereld maar strooit wel met Genesis

Sjirk Kuijper, ooit bij het Nederlands Dagblad ontslagen, wordt er nu de baas. Hij acht kerknieuws minder belangrijk dan „hoe je als christen in de wereld staat”.

Ooit werd Sjirk Kuijper er ontslagen. De toenmalige hoofdredacteur van het Nederlands Dagblad vertelde de kerkredacteur dat wat hij deed „misschien over tien of vijftien jaar zou kunnen, maar nu nog niet”.

Dat was in 1996. Kuijper had er nog maar twee jaar opzitten als kerkredacteur van het ND. Hij probeerde op een journalistieke manier over ontwikkelingen in de kerk te schrijven: „Kritisch, relativerend en met hier en daar een vrolijk toontje”, zei hij zelf. „Badinerend” schreven boze ingezonden brievenschrijvers.

Een verslag van een houseparty leverde hem de meeste brieven op en tegelijk een nominatie voor het Gouden Pennetje, de journalistieke talentprijs van die tijd.

In hetzelfde jaar van Kuijpers ontslag, kwam de eerste niet-vrijgemaakt gereformeerde redacteur bij de krant werken. Daarna gingen de ontwikkelingen snel. Het ND ging dezelfde weg op als de partij waar het lange tijd de spreekbuis van was: de GPV. Die partij ging samen met de RPF de ChristenUnie vormen. Tegelijkertijd werd ND een bredere, gereformeerde krant.

Nu, achttien jaar later, is het tijd voor de 47-jarige Kuijper. Vanaf morgen is hij de hoofdredacteur. Eén die het kerknieuws van pagina twee naar achteren zal brengen, want niet interne gereformeerde discussies moeten centraal staan in de krant, maar „de vraag hoe je als christen in de wereld staat”.

In de tussenjaren heeft Kuijper van alles gedaan: hij werkte als journalist bij het Friesch Dagblad en als woordvoerder bij de fractie van de ChristenUnie, en op het ministerie van Infrastructuur en Milieu. Politieke journalisten gaf hij zelden waar ze om vroegen: sappige inside-informatie over politieke spanningen. Maar hij had altijd tijd om goedgehumeurd na te denken over de ontwikkelingen in politiek en samenleving. Jonathan de Geer, zijn opvolger bij de ChristenUnie: „Hij is een van de gezichten van christelijk Nederland geworden omdat hij de grote podia niet schuwt.” Van der Geer brengt Kuijpers optredens als panellid in het VARA-programma Het Lagerhuis in herinnering. „Zijn houding: openstaan voor de rest van Nederland, zonder je christelijke overtuiging te verliezen of te verdoezelen.”

Dat maakte ook dat hij in de geseculariseerde wandelgangen van de Tweede Kamer meer met bijbelverwijzingen strooide dan de meest geharnaste orthodoxen. Zelfs over zijn eigen carrière. „En ziet, het was Lea”, zei hij lachend om te beschrijven wat hem was overkomen toen hij naar Den Haag was gekomen. Genesis 29:25. Voor wie de verwijzing niet direct begreep, legde hij het graag uit. Hij had zich bij de ChristenUnie gemeld toen die partij voor het eerst zou regeren, in 2006. Net als de oudtestamentische Jakob, die dacht met Rachel te trouwen maar na de huwelijksnacht ontdekte dat het de minder mooie Lea was geworden, dacht Kuijper dat hij voor André Rouvoet ging werken. Die zag hij als grote charismatische vernieuwer van de gereformeerde politiek. Maar Rouvoet vertrok naar het kabinet en Arie Slob ging de fractie leiden. Zijn woord ging Kuijper verkondigen, niet dat van de man waar hij naar had verlangd.