Wim Eijk

Ik zag een foto van aartsbisschop Wim Eijk die de eed aflegde voor hij zich met de andere kardinalen terugtrok in de Sixtijnse kapel om een nieuwe paus te kiezen. Hij droeg een rood gewaad en een rood petje, wat hem in combinatie met de blos op de bolle wangen het aanzien van een aardbei gaf.

Rood dus.

Niet roze.

Heel belangrijk om dat even te vermelden.

Vorig jaar interviewde ik hem voor de rubriek Lekker Gewerkt van het inmiddels opgeheven weekblad Intermediair, aanleiding was zijn benoeming tot kardinaal.

De afspraak kwam via een handvol persvoorlichters tot stand. Het was telefonisch en het gesprek duurde precies tien minuten.

Eerst kreeg ik de huishoudster van de aartsbisschop aan de telefoon, een vriendelijke mevrouw. Daarna de aartsbisschop zelf. In die tien minuten werd niets geks of bijzonders gezegd. Je zou kunnen concluderen dat ik een slecht interviewer ben, of dat de kardinaal zich slecht in de ziel laat kijken.

Over het seksueel misbruik binnen de Katholieke Kerk zei hij: „Het uitgebreide rapport-Deetman geeft ons waardevolle aanbevelingen om herhaling van excessen te voorkomen. Ik denk dat we die zaak goed hebben opgepakt.”

De bandrecorder liep mee.

Bij de autorisatie van de tekst ontstonden toch problemen.

Ik had geschreven dat hij na zijn benoeming ‘glom van trots’. „Trots niet. Fier. Ik ben fier op de Kerk, ik ben fier op deze paus, ik ben er fier op dat ik priester heb mogen worden. Ik ben ook fier op de roeping tot het bisschopsambt. Ik kan ook fier zijn op het kardinalaat, maar niet trots”, liet de kardinaal via een voorlichter weten.

Prima joh, dan ben je fier en niet trots, dacht ik nog.

Het was een minor detail vergeleken met de kardinale fout even verderop. Daar stond dat Wim Eijk bij zijn wijding een roze gewaad droeg. Het noemen van de kleur roze gaf de tekst ‘een onnodige lading’.

En dan was er ook nog een probleem met de foto.

De fotograaf van dienst had de aartsbisschop voor een muur gezet waarop een sticker met de tekst ‘Breekbaar’ zat. Het was pas later opgevallen. Als dat onverhoopt was vastgelegd, bestond de kans dat de mensen dachten dat Wim Eijk van suiker was.

„En dat is hij niet.”

De kans is natuurlijk klein – bij wedkantoren betalen ze iedere ingezette euro tweehonderd keer uit las ik in De Volkskrant – dat Wim Eijk paus wordt, maar als het gebeurt breekt een journalistiek interessante periode aan.