Vertigo (1958): de werkelijkheid als projectie

Vertigo is de meest psychoanalytische film ooit gemaakt: ’s mensen werkelijkheid wordt niet uitgemaakt door de wereld om hem heen, maar door de lustgevoelens, projecties en associaties die hij aan zijn waarnemingen verbindt.

Mijn favoriete scène is aan de voet van de toren, vlak voor de moord. Scottie (James Stewart) denkt dat hij getuige is van een psychose van Madeleine (Kim Novak), maar het is precies andersom: hij is hopeloos verliefd geraakt op het drogbeeld dat zij voor hem heeft gecreëerd.

Uit de gelaatsuitdrukking van Scottie spreekt volstrekte verbijstering – de enig passende reactie wanneer het volle leven toeslaat.