Langere vrouwen

De jongen tegenover me heeft een glas wodka in zijn hand, lacht en probeert me ertoe over te halen dichter tegen hem aan te gaan dansen. Een opmerkelijk voorstel: als ik dat zou doen, blokkeer ik zijn complete zicht en is er een gerede kans dat hij zijn neus zou stoten tegen mijn middenrif –

De jongen tegenover me heeft een glas wodka in zijn hand, lacht en probeert me ertoe over te halen dichter tegen hem aan te gaan dansen. Een opmerkelijk voorstel: als ik dat zou doen, blokkeer ik zijn complete zicht en is er een gerede kans dat hij zijn neus zou stoten tegen mijn middenrif – hij is zo’n 1 meter 60, ik toren met mijn 1 meter 86 een behoorlijk stuk boven hem uit.

Het viel me op: het komt namelijk niet vaak voor dat ik een kleinere man ontmoet die niet over mijn lengte begint, zeker op feesten en dansvloeren. Meestal wordt er eerst geïnformeerd hoe lang ik eigenlijk precies ben, is men daarna benieuwd hoe het toch moet als ik ooit iemand leuk zal vinden die kleiner is dan ik, en soms voelt iemand de onweerstaanbare behoefte ongevraagd advies te geven: „Sorry, maar waarom draag jij hakken? Dat is toch belachelijk? Ik bedoel, weet je wel hoe lang jij bent?”

Een man met een langere vrouw naast zich: hoe geëmancipeerd we als samenleving ook willen zijn, het is nog steeds een taboe. Een vriend van mij is samen met een langere vrouw en vertelt hoe ze in cafés en restaurants worden aangestaard, zonder enige schaamte. Toen ik een keer met hem door de stad liep, werden we door een groep jolige bouwvakkers nageroepen: „Kun je er wel een beetje bij?”, gevolgd door een lachend: „Ach nee joh, die is gewoon homo.”

En het ligt zeker niet enkel aan onzekere mannen die willen voorkomen dat hun nieuwe geliefde vooral uitzicht zal hebben op hun kale plek: misschien komt het nog wel meer door de vrouwen, de sekse die uiteindelijk kiest. Wij hebben ons leven lang geleerd dat de ultieme vrouwelijkheid samenvalt met een soort popperigheid: bescheiden hapjes en geen overdadig shoarmaontbijt, charmante bewegingen en geen gestamp. In Assepoester zijn het de monsterlijke zussen die hun berenvoeten niet in het glazen muiltje krijgen geperst. Wij willen ons lieflijk voelen, gracieus, alsof we elk moment opgetild kunnen worden en tegen iemand aan kunnen leunen zonder diegene al te veel uit balans te duwen – en bij een grote man aan onze zijde steken we gunstig af. Zelf heb ik ook vrijwel altijd langere vriendjes gehad. Het is belachelijk om te zeggen dat ik enkel viel op hun verticale voordelen, maar het is bijna net zo belachelijk om te beweren dat het niets heeft uitgemaakt.

Maar toch – het is een treurig idee dat een zekere hoeveelheid centimeters bepaalt wie we liefhebben. Dat vrouwen zich klein moeten voelen om sterk te zijn, en mannen juist groot. Hopelijk wordt het ooit zoals met de jongen in de club: zijn zelfvertrouwen deed alle verschil verdwijnen, nam mijn lichte ongemak weg en zorgde ervoor dat ik iets dichterbij kwam dansen – middenrif tegen neus.