Een jeugdige Iggy Pop

Lust For Life, een VPRO-documentaire uit 1986 over Iggy Pop, duikt opeens op een onduidelijk Duits YouTube-kanaal op. Interviewfragmenten door Marcel Vanthilt laten een opmerkelijk vrolijke, alerte en jeugdig ogende zanger zien (hij was bijna 40). Iggy vertelt honderduit, bijvoorbeeld over zijn twee jaar met The Stooges en over de succesvolle samenwerking met David Bowie. Vanthilt sprak ook met Stooges-gitarist Ron Asheton, die wat riffs voorspeelt en vertelt hoe de band door druggebruik uit elkaar viel. Lekker veel archiefopnamen ook. Het mooiste is een fragment van de Canadese televisie uit 1977 waarin Iggy, vermoedelijk onder invloed van een of ander middel, een talkshowpresentator volledig onder tafel praat. Waarschijnlijk is de docu wederrechtelijk geüpload, dus kijk snel. Hij kan zomaar weer verdwijnen.

Een bijzondere set bloopers, niet uit een film- of tv-productie, maar uit een computergame. In de game L.A. Noire wordt door de spelers de misdaad bestreden. In de cutscenes tussen de spelonderdelen doorzien we wat drama: confrontaties tussen boeven en agenten die duidelijk maken waar het in het volgende spelonderdeel om gaat. De acteurs zijn synthetisch, maar de opnamen zijn gemaakt via motion capture, dus met echte acteurs beplakt met merktekens, waarvan de bewegingen later zijn meegegeven aan de geanimeerde figuren.

Dus terwijl bijvoorbeeld bij Toy Story de bekende reeks bloopers speciaal geanimeerd moest worden, zijn de bloopers van L.A. Noire een echt bijproduct van de opnamen. Toch is het een wonderlijk effect, om figuren die helemaal niet bestaan in de lach te zien schieten om hun versprekingen.

In de sf-serie Sync heeft robotagent Charlie Cooper een groot aantal kopieën. Zijn bewustzijn kan maar in één daarvan actief zijn. Wordt een kopie gedood, dan ontwaakt automatisch een andere. Als een tienermeisje in Hongkong een agressief computervirus loslaat, moet Cooper de problemen oplossen, waarbij zijn onsterfelijkheid op het spel komt te staan. Dat levert volop schietpartijen, achtervolgingen, vuistgevechten en andere actiescènes op.

Sync is op YouTube al aardig uitgemolken. Het verhaal is in twaalf episodes geknipt; van elke episode is een director’s cut verschenen en er zijn diverse ‘makings of’ online gezet. Nu is de serie bovendien verkrijgbaar als speelfilm van honderd minuten. Dat blijkt voor het volgen van het gecompliceerde verhaal wel zo makkelijk.

Bekijk de besproken video’s via nrc.nl/webscan