denken@nrc.nl

Programmeren op de middelbare school?

schrijft Ralph Broeink Student Computer Security, Universiteit Twente

In de krant van 12 maart wordt door Joris van Mens de vergelijking getrokken tussen programmeurs en afgestudeerde informatici. Hoewel de auteur deze vergelijking verder vermijdt, merk ik zelf dat dit een vaker voorkomend misverstand is: afgestudeerde informatici, zeker van een universiteit, zijn niet per se programmeurs, noch zijn programmeurs altijd afgestudeerde informatici.

Binnen elke informatica-opleiding zul je programmeervakken tegenkomen en het is een handig hulpmiddel, maar informatici worden op een universiteit opgeleid tot ontwerpers en ingenieurs. Vergelijk het met een architect; die hoeft niet zelf de stenen te kunnen metselen, maar hij zou wel moeten weten waar een gebouw uit bestaat en hoe het wordt opgebouwd. Programmeren als vak op de middelbare school zou daarom ook een afschrikkend effect kunnen hebben als de indruk wordt gewekt dat informatica niet meer is dan dat.

Wat hadden de Harense autoriteiten vooraf kunnen doen?

schrijft Michel Stronck Opgeleid als Red Team Leader bij de US Army

Achteraf is het gemakkelijk praten. Cohen beveelt aan om de ervaringen van ‘Haren’ te delen en te ontsluiten zodat deze kunnen worden toegepast bij de besluitvorming rond incidenten die zich in de toekomst voor gaan doen. Welzeker. Wijze lessen worden wederom post-mortem geleerd.

Is het niet beter gebruik te maken van een ‘pre-mortem’? Dat is een analyse waarbij men uitgaat van de veronderstelling dat een plan volledig zal mislukken. Deelnemers aan de analyse beelden zich in dat het plan volledig, catastrofaal mislukt. Zij genereren, in eerste instantie onafhankelijk van elkaar, een aantal mogelijke oorzaken dat wordt verzameld en teruggekoppeld naar het planningsteam dat vervolgens kan inspelen op zaken die eerst over het hoofd zijn gezien of verkeerd zijn ingeschat. Een pre-mortem levert nog steeds geen 100 procent garantie op succes, maar de kans van slagen ligt aanzienlijk hoger. Deze methode wordt sinds 2005 binnen de VS-krijgsmacht ingezet bij Red Teams om in het planningsproces, cognitieve denkfouten voorafgaand aan operaties te voorkomen. Het soort fouten dat de autoriteiten in Haren parten heeft gespeeld: projectie, tunnelvisie en groepsdenken.