Sky en scepsis

Parijs-Nice wordt de ‘rit naar de zon’ genoemd, maar die schijnt niet altijd. Meestal wil onder Lyon het wolkendek breken, dit jaar had het peloton pech. Zelfs de Cote d’Azur lag er mistroostig bij. Zonder zon kan ook het peloton er geen ansichtkaart van te maken. Met hun bedekte armen en benen smeten de renners je de kou in het gezicht.

In de Tirreno-Adriatico is het van het zelfde laken een pak. Het voorjaar heeft er gewoon geen zin in. De regenjasjes wapperen; veel kleur zit er niet op de rennerskoppen. Wanneer de televisiehelikopter over de stranden vliegt zie je hooguit een mens in een duffelse jas over het zand gaan, en vraag je je af waar die zoal aan denkt.

Slecht weer levert natuurlijk een pak zieke renners op. Fabrikanten van antibiotica varen er wel bij. De opgevers deponeren hun leed bij de pers: verstoorde seizoensopbouw, verstoord ritme, verstoord hoofd maar vooralsnog geen paniek. Klagen is een kunst op zich.

Bij Team Sky lijken ze immuun voor ziektekiemen. De blauw-zwarte brigade was onklopbaar in Parijs-Nice. Een collectief als een bulldozer, om bang van te worden. Als ik een griepvirus was zou ik uit angst voor repercussies me niet aan die ploeg wagen.

Het zijn verwarrende tijden. De biecht van Armstrong en de nasleep ervan hangt nog als een wolk mosterdgas boven het peloton. De liefhebber vraagt zich af waar hij precies naar kijkt, en bekeert zich stilaan tot een ‘gezonde dosis scepsis’. Team Sky, die ploeg manifesteerde zich tijdens de Tour toch al als een kopie van U.S. Postal? Ja, over tien jaar weten we meer!

Het is het lot van de wielerliefhebber anno nu. Zelfs als de koers verreden is blijft het koffiedik kijken.

Team Sky predikt de puur wetenschappelijke benadering. Nu heeft elke ploeg zich op de wetenschap gestort maar de benadering van Sky is naar eigen zeggen net een fractie nieuwer en geavanceerder. Voor hen is koersen rekenwerk en logica op basis van het fysiologisch meetbare. Het is het door henzelf gepropageerde antwoord op het kwalijke verleden van de sport.

Vincenzo Nibali beklaagde zich in de Tirreno over het puur wetenschappelijke rijden van Team Sky. Er was geen zak aan zo. Ik begreep hem. Vooral bergop legde het blok Sky door het helse tempo de koers lam. Als geprogrammeerde militairen marcheerden de knechten voorwaarts. Kopman Froome trok op het einde een sprintje, en daar had hij de leiderstrui al aan.

Gisteren nam Nibali wraak. In hondenweer, en op een stekelig parcours. Froome en zijn ploeg verslikten zich in wat zich toch heel makkelijk laat meten: de temperatuur.

Chris Froome is een aardige en beschaafde jongen, maar honderd keer opdrukken zou ik een gepaste sanctie voor hem vinden.