Pech gehad, net iets te lang weg geweest

Murad Bagirov is een danser, een straatacrobaat, een stuntman. Vorig jaar trad hij op in de talentenshow Holland’s Got Talent. Hij maakt dubbele salto’s op straat. Hij springt door het open raampje van een auto, precies achter het stuur. Hij loopt tegen muren op, zwaait door de lucht, komt op zijn voeten terecht.

Hij woont in Haren, samen met zijn ouders en een ander gezin in een opvanghuis. Nog wel. Hij moet Nederland verlaten.

Murad Bagirov is 22 jaar. Hij kwam op zijn negende naar Nederland uit Azerbeidzjan. Het gezin vroeg asiel maar werd afgewezen. Ze moesten weg. In 2003 deden ze dat ook. Ze gingen naar Noorwegen, mochten daar ook niet blijven en werden uitgezet naar Azerbeidzjan. Zijn ouders voelden zich daar nog net zo onveilig als eerst en kwamen terug naar Nederland.

Het hele uitstapje duurde nog geen half jaar, maar het is wel de reden dat het gezin niet in aanmerking kwam voor het generaal pardon in 2007.

En nu komt Murad ook niet in aanmerking voor het kinderpardon. Hij is wel geworteld, hij woont hier elf haar, heeft een middelbare schooldiploma. Maar hij is net te oud. Aanvragen moet voor je eenentwintigste.

Murad Bagirov probeert door te gaan met trainen, maar het valt hem zwaar. „Ik moet weg, dus denk ik steeds: waarvoor doe ik het?”

Hij vindt het onrechtvaardig dat kinderen die vijf jaar in Nederland zijn, mogen blijven. En hij niet. Hij vertelt dat een medewerkster van de IND zei: ‘Ik vind het ook erg jammer voor deze familie.’

Maar regels zijn regels.

„Ik heb mijn havo-diploma. Ik zou bewegingswetenschappen willen studeren. Bewegen fascineert me. Ik moet blij zijn met een dak boven mijn hoofd. En dat ben ik ook.” Hij doet zijn best om niet bitter te klinken.