Brieven

Lekker genieten van de

bliss van mijn strijkbout

In de bijlage DeLUXE (NRC Handelsblad, 9 maart) vertelt een mevrouw die meestal in hotels woont en daarnaast vier huizen heeft dat we blijdschap moeten ervaren in het alledaagse. Tevens een interview met een hoogleraar die onderzoekt hoe we minder materialistisch kunnen leven. Het geheel wordt omlijst door kleding, schoenen en tassen waarvan de prijzen meestal zo rond de 2.000 euro liggen.

Ik prijs mij gelukkig dat ik vandaag nog een strijk moet wegwerken, zodat ik ten volle van de bliss van mijn strijkbout kan genieten. Nu Lidewij Edelkoort nog.

Sonja Avontuur

Nieuwegein

Word lid van de vakbond en maak zelf het beleid

Mevrouw Hertzberger laat zich laatdunkend uit over de vakbond, waarbij zij ook nog stevig op de persoon speelt (NRC Handelsblad, 9 maart). Op sommige punten zijn de vakbonden wellicht wat doorgeschoten, maar deze column belicht de toestand wel heel eenzijdig en rammelt historisch aan alle kanten. De eerste vakbond werd ooit opgericht door Joodse diamantslijpers. En dat was niet uit luxe. Als de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt doorgaan, zoals die thans gaande zijn, zullen werkgevers ervoor zorgen dat we weer 150 jaar in de geschiedenis teruggaan.

Wellicht is het voor Hertzbergers generatiegenoten, die nu aan het lijntje worden gehouden met tijdelijke contracten, een optie om lid te worden van een vakbond en daarmee invloed uit te oefenen op het beleid van de bond. Zodat die bij hun generatie past.

Fred van den Bogaard

Oost-Souburg

Spreek de VS aan op falen Noord-Koreaans beleid

Eindelijk een verstandige visie op Noord-Korea (NRC Handelsblad, 8 maart). Met een helder betoog legt professor Remco Breuker uit waarom de uitgangspunten van het beleid van de Amerikanen onjuist zijn en waarom hun actie alleen maar tot confrontatie leidt.

Het is te hopen dat minister Timmermans dit leest en de moed heeft om in de EU een ander beleid voor te stellen. En de Verenigde Staten aan te spreken en te wijzen op hun onjuiste uitgangspunten. De volksaard van de Amerikanen is willen winnen, en neigt dus tot confrontatie. Maar met Obama als president zou een ander beleid mogelijk moeten zijn. Wie brengt de wijsheid van Breuker onder zijn aandacht?

Kennelijk wordt vergeten dat het communisme in de Sovjet-Unie ten einde ging – niet door isolatie maar juist door contact met de niet-communistische wereld.

Anton Philips

Naarden

Meer historisch besef

Over professor Breukers artikel het volgende: de auteur pakt het uitermate agressieve regime van NoordKoreau wel met erg fluwelen handschoenen aan. Bovendien worden oorzaak en gevolg hier wel zeer gemakkelijk door elkaar gehaald. Als je ‘Noord-Korea’, ‘Realpolitiek’ en ‘Washington’ vervangt voor respectievelijk ‘nazi-Duitsland’, ‘appeasement’ en ‘Londen’ weten we exact welke kant we opgaan als we profsesor Breuker zouden volgen. We weten inmiddels toch wat er gebeurt als je een agressief regime niet duidelijk maakt wat de gevolgen van zijn handelen zijn. Uitgerekend van een historicus had ik wat meer historisch besef verwacht.

Hans Weijel

Amstelveen

Mijn drie mbo-zonen zijn gelukkig en op hun plaats

Met stijgende weerzin las ik het artikel over het vmbo (NRC Handelsblad, 9 maart). Vooral de anonieme geïnterviewden deden me huiveren vanwege de ongenuanceerdheid en de stigmatisering. Soms is de realiteit niet zo, maar – anders dan de geïnterviewden doen vermoeden– erg is het niet.

Zo ben ik, academisch geschoold, moeder van drie mbo-zonen. Zoon 1 startte na het vmbo een leer-werktraject en rondde een mbo-niveau-3-opleiding af. Een baan in de techniek en gelukkig in wat hij doet. Zijn werkgever en zeker ook de klanten zijn tevreden. Zoon 2 zit na de havo inmiddels ook in een leer-werktraject in de techniek, en volgt daarbij een mbo-niveau-4-opleiding, eveneens tot volle tevredenheid. Fijn bedrijf, gemotiveerde leraren. Zoon 3 is na zijn vmbo-t nu bezig met een mbo-niveau-4-opleiding.

Zij zijn gelukkig en op hun plaats. En wat zou daar mis mee zijn? Inderdaad, ze zijn geen artsen, werktuigbouwkundigen, economen, maar ook zij vinden hun plek in de maatschappij, die overigens, en dat moeten we ons met elkaar goed realiseren, aan elkaar hangt van de mbo’ers.

Marja Verhagen

Woerden

‘Haren’ was goed te voorspellen – achteraf

Het rapport over het project X-feestje is positief ontvangen (NRC Handelsblad, 8 maart). De analyse is gedegen, de aanbevelingen zijn gericht op het voorkomen van vergelijkbare problemen. Maar de overheid leert snel. In het rapport wordt opgemerkt dat in Arnhem op een vergelijkbaar feestje wel adequaat gereageerd werd. Dat brengt me bij de zwakte van het rapport. Het komt met aanbevelingen die nu al achterhaald en zinloos zijn. Het voorkomen van een vergelijkbare situatie is niet relevant. Die zal toch niet meer gebeuren of kan worden opgevangen. Het rapport van de commissie-Cohen had een aanzet moeten geven hoe we in Nederland een structuur kunnen ontwikkelen waar ruimte bestaat voor ‘dwarsdenkers’ met suggesties over nieuwe dreigende crises. De signalen daarvoor zijn aanwezig ruim voor de crisis actueel wordt, alleen we herkennen ze niet. Dat komt omdat we evolutionair over de toekomst denken: wat gisteren werkte, doet het morgen ook wel weer. Het was wenselijk geweest als dit rapport had gepleit om middelen vrij te maken om op werkelijk onbekende situaties te anticiperen. Dat kost geld, maar het is een investering die ons financieel en vooral menselijk leed kan besparen.

Toon Abcouwer

Amsterdam

Een merkwaardig soort cultuurrelativisme

Gabriël van den Brink zegt dat hij in de jaren zeventig tegen Vietnam demonstreerde. Het ging hem daarbij niet alleen om de oorlog die daar gevoerd werd, maar ook om de kick van het meedoen aan zo’n demonstratie (NRC Handelsblad, 9 maart). Om eenzelfde soort kick ging het de jongeren in Haren volgens hem ook. Ik begrijp dit niet. Het lijkt me een merkwaardig soort cultuurrelativisme, waarbij begrip wordt opgebracht voor het gedrag van jongeren, die daar niet waren om te demonstreren voor een betere wereld of iets wat daar mee samenhangt.

Martin Mees

Haarlem

Democratisch tekort of demagogische overkill?

De militaire opkomstplicht is in Nederland opgeschort, maar gelukkig zijn nog twintig wakkere mannen bereid om Nederland te verdedigen tegen een oprukkend Europa (NRC Handelsblad, 7 maart). Met hun Burgerforum EU willen ze een referendum bewerkstelligen tegen de ‘sluipende overdracht van bevoegdheden’ door Nederland aan Europa.

Zelf heb ik in 1961-1962 mijn dienstplicht mogen vervullen voordat ik ook maar een keer over de inrichting van mijn land had mogen meestemmen, maar sindsdien mag ik zowel over Nederland als over Europa stemmen. Alleen bij het referendum van 2005 heb ik niet gestemd, want ik vind dat de door mij gekozen parlementariërs voor mij de afweging tussen meer of minder Europese grondrechtenbescherming, bankentoezicht en levensmiddelenveiligheid moeten maken. Hoe stelt het burgerforum zich in vredesnaam voor om hierover een duidelijke en eenduidige referendumvraag te formuleren? Dat lijkt mij geen probleem van democratisch tekort, maar van demagogische overkill.

Evert Schoorl

Staphorst

Verwerp toch dat voorstel voor verplichte eindtoets

Politiek en onderwijsorganisaties reageren beteuterd op het voornemen de toetsscores van het basisonderwijs vrij te geven voor publicatie (NRC Handelsblad, 6 maart). Deze ontwikkeling was te verwachten. Alles heeft te maken met het onwijze besluit van de overheid om toetsscores aan te merken als deugdelijkheidseis. Door de brede, ongeselecteerde leerlingpopulatie van basisscholen zijn toetsscores onvoldoende te objectiveren en onbruikbaar voor de beoordeling van de onderwijskwaliteit van een school.

In het midden van de vorige eeuw hadden de toetscritici een vooruitziende blik. Men zou met de toetsen het onderwijs denatureren en het kind geweld aandoen. Die angst is volledig bewaarheid. Nu toetsscores het dominante sturingsmechanisme zijn, komen kinderen in de knel, verliezen leraren het plezier in hun werk en wordt het onderwijs van binnen uitgehold. Onderwijs is een wedstrijdje geworden in wie de hoogste scores haalt.

Het misbruik van toetsscores in het basisonderwijs heeft sluipenderwijs steeds meer terrein gewonnen. Politiek en onderwijsorganisaties hebben wat dat betreft zitten slapen. Nu zitten we met de brokken.

Schrap de foute deugdelijkheidseis uit het toezicht en verwerp het onzinnige voorstel voor de invoering van de verplichte eindtoets in het basisonderwijs. In een tijd van bezuinigingen kunnen die miljoenen beter worden besteed.

Herman Godlieb

Nieuwe Pekela