Soms zijn de eigen ouders niet het beste voor een kind

Gezinsvoogd Jeff Chapman op weg naar weer een schrijnend geval.

Dokument: De gezinsvoogdNed. 2, 23.00 - 23.55 uur

Na tien jaar ontmoeten de elfjarige Shalaila en haar verstandelijk gehandicapte moeder Gloria elkaar in de wachtkamer van een zorginstelling. Aan de muur hangen gekleurde plastic vlaggetjes. Ongemakkelijk zitten ze naast elkaar, de gezinsvoogd maakt een kiekje. Als de pleegmoeder Shalaila weer meeneemt zegt Gloria: „Bedankt dat u voor mijn dochter zorgt, daar ben ik zo blij mee.”

Documentairemakers Maria Mok en Meral Uslu volgden gezinsvoogd Jeff Chapman, een robuuste Amsterdammer met een uitstekend gevoel voor sociale interactie, in zijn werkomgeving van wachtkamers, rechtszalen en sociale huurwoningen met kunststofdeuren. Hetzelfde duo maakte eerder de bekroonde documentaire Longstay, over een Zeeuwse tbs-kliniek.

De situaties waar rasoptimist Chapman mee te maken heeft behoren tot de categorie schrijnendst: verwaarloosde jongetjes die ontbijten met patat en yoghurt, een peuter die naar een pleeggezin wordt gebracht, een meisje met Down-syndroom dat niet door haar psychisch labiele moeder kan worden opgevoed. Achtergrondmuziek is niet nodig.

Alhoewel Chapmans motivatie onderbelicht blijft is De gezinsvoogd een sterke documentaire door kleine, menselijke details zoals een rechter die ongemakkelijk met haar pen speelt en „het spijt me” zegt tegen de moeder die zojuist te horen heeft gekregen dat haar kinderen uit huis worden geplaatst.