Futiele pastiche Michael Jackson

Cirque du Soleil: Michael Jackson - The Immortal World Tour. Gezien: 9/3 Ziggo Dome, Amsterdam.

Neverland. De plek waar Michael Jackson kind kon blijven en zich afsloot van de boze buitenwereld. Nu openden de hekken zich als vertrekpunt voor een eerbetoon aan de King of Pop die in 2009 op 50-jarige leeftijd overleed, met dansers, acrobaten en muzikanten.

Het wereldwijd opererende Cirque du Soleil telde veel geld neer om een show te maken gebaseerd op Jacksons leven in muziek. Hoe pijnlijk te constateren dat het circus daarvoor aan eigen kwaliteit inleverde. Slechts een handvol acrobatische acts, zoals een indrukwekkend zwanenduet aan touwen op I Just Can’t Stop Loving You, een als een insect bewegende contortionist en een ‘gevaarlijke’ paaldanseres op Dangerous, benam de adem.

The Immortal World Tour, in 2011 gestart in Canada, was verder een van symboliek en aanbidding bolstaande show rond Jackson. Veel was grotesk: van de met diamanten belegde handschoen die middels een danser tot leven kwam tot iemand in een apenpak als Jacksons chimpansee Bubbles. Maar het was vooral een stadionconcert zonder de zanger zelf. Hij zong en sprak op grote schermen, van klein jongetje tot late clips. Sterk gechoreografeerde songs als Thriller en Smooth Chriminal werden keurig nagespeeld door matig dansende zombies en gangsters met buitelende liefjes. Een moonwalkende mimespeler. Wat werd de hoofdrolspeler in charisma en raffinement gemist.

Pastiche of ode? Voor de voor deze exorbitante show diep in de buidel tastende fan vanzelfsprekend het laatste. Al was het maar om de muziek weer in concertvorm te horen. Maar was dat zo’n genot? Nee. Een oorverdovend opgepompt geluid; de liedjes verknipt en raar verlijmd. En dan die wezenloze band – musici die nog met Jackson gewerkt zouden hebben. Hun bijdrages waren futiel in harde mixen. Áls ze al iets deden.