Bejaardenbingo en brave indiepop in Center Parcs

Pop

Festival: Where The Wild Things Are. 8 en 9/3 De Eemhof, Zeewolde.

Sommige bezoekers hadden dierenpakken aangetrokken. Eén meisje was zelfs als pauw verkleed. Wilder dan dat werd het niet. Het nieuwe popfestival Where The Wild Things Are speelde zich af in een lacherige sfeer waarmee het oubollige imago van een weekendverblijf in Centre Parcs werd gebagatelliseerd. Er was een Willem Ruis Sterrentent en een Bejaardenbingo waar je, verkleed als ouwe knar met grijze pruik en kleding van het Leger des Heils, een broodrooster kon winnen bij live gespeelde orgelmuziek.

Where The Wild Things Are past in het aanbod van luxefestivals voor de rijkere popliefhebber, na Into The Great Wide Open op Vlieland en het meer op dance gerichte Bungalup dat de politie van Zeewolde alert maakte op de enorme hoeveelheid drugs die tijdens zo’n besloten feestje gebruikt kan worden. WTWTA in diezelfde Eemhof moest een drugsvrij festival worden, met ‘stille’ rechercheurs onder het publiek en de mogelijkheid tot lichamelijke visitatie. Uitgerekend de brave Belgische band BRNS (spreek uit: Brains) werd volledig uitgekleed voordat ze het terrein mochten betreden.

Omdat het Lowlands-principe werd toegepast van een op papier sterk programma dat pas bekend werd nadat het festival was uitverkocht, trok WTWTA niet de meest toegewijde popliefhebbers. Mensen die gemiddeld zo’n 300 euro over hadden voor een huisje met open haard en (in sommige gevallen) een sauna kwamen mede voor het tropisch zwemparadijs, de warme slaapplek en het veilige idee dat er vast wel een interessant palet van hippe indiebands voorbij zou trekken.

Muzikaal was er voor elk wat wils bij een sociaal evenement waarbij het perfect normaal werd gevonden een band te overstemmen met aanhoudend geklets.

Het delicate concert van Villagers ging door slecht geluid en het hogere decibelniveau van pratende mensen volledig de mist in. Er was weinig animo voor interessante nieuwe acts als BRNS en Melody’s Echo Chamber, een lief Frans zuchtmeisje in indierockverpakking. De boeiende band Toy die met bedwelmende ritmes een psychedelische betovering opriep, trok onder etenstijd een bijna lege zaal. Pas bij de Spaanse feestmuziek uit Kopenhagen van Patchanka kwam er beweging in de Action Factory, te midden van de klimwand en gokautomaten die normaal de verveling in De Eemhof moeten verdrijven.

Alleen de jonge Britse folkrocker Jake Bugg wist de aandacht volledig op te eisen met zijn sterke liedjes en zelfverzekerde performance. Hij riep de akoestische én de elektrische Bob Dylan in herinnering, maar nam zeker ook de Britpop van Oasis mee in zijn muziek. Verder had het festival kunnen volstaan met Nederlandse acts. Rapper Dio heeft zich ontwikkeld tot een allround entertainer die de handjes de lucht in kreeg. De live spelende dance-acts Palmbomen en Skip & Die brachten zowel originaliteit als opwinding.

Voor een wilder geluid moest je naar de afgelegen Hamiltonbar, waar de Utrechtse garagerockers John Coffey de tent helemaal los lieten gaan. Maar overwegend hing bij dit vreugdevuur van de hapklare indiepop de landerige sfeer van een weekendje Centre Parcs. Als popminnaar zoek je liever het clubcircuit, waar mensen echt voor de bands komen.