Stress! Een van onze nonnen is geblesseerd

Carline Brouwer is regisseur van de musical Sister Act, die afgelopen weekend in première ging in het Circustheater in Scheveningen. „De kritieken zijn goed, maar er zit één slechte bij. Ik wen er nooit aan dat er over je werk geschreven wordt. ”

Donderdag 28 februari

Om 6 uur gaat de wekker. Mijn man Carl Beukman vliegt naar Bazel waar hij als componist werkt aan een kunstproject. Ik maak boterhammen voor hem. Ik ben zo vaak voor mijn werk in het buitenland – de keren dat ik thuis ben probeer ik ook een leuke echtgenote te zijn. Een uur later krijg ik een telefoontje van hem. Hij bedankt me voor de plakjes kaas met papier op zijn brood. Hoezo met mijn hoofd ergens anders? Ik duik nog even mijn bed in, gisteravond was het weer laat. Na de show – we zijn bezig met try-outs – hebben we altijd een productievergadering. Voor twee uur lig ik deze week niet in mijn bed.

Na de ochtendkrant en de crosstrainer schrijf ik mijn toi-toi-toi-kaarten. Het is een theatertraditie om elkaar op een première cadeautjes te geven. Ik moet honderdtwintig kaarten schrijven, met een persoonlijke boodschap voor iedereen die aan de productie meewerkt.

Vroeg naar het theater. Een van onze nonnen, Esmee van Kampen, liep gisteren een blessure op en kan niet spelen vanavond. Haar cover moet ingewerkt worden en meteen op. Het geeft stress als er iemand voor de première uitvalt. Laat haar alsjeblieft op 3 maart terug zijn!

De spanning begint toe te nemen, zeker ook bij mij. De show van vanavond gaat geweldig, de zaal staat op zijn kop. In het slotnummer, nog voor het applaus, staat het publiek achterin al te dansen.

Vrijdag

Vroeg op en verder met het schrijven van de kaarten. Het kost me uren en twee pennen. Begin van de middag naar het theater om de curtain call voor de première te repeteren.

Voor de show een afscheidsetentje met het creatieve team. We hebben de afgelopen vier jaar zeven Sister Acts met elkaar gemaakt; in Londen, Hamburg, Wenen, Milaan, Parijs, Stuttgart en nu in Scheveningen. We zijn een soort familie geworden.

De show vanavond gaat iets minder goed, is een beetje slordig en er gaat technisch nogal wat mis. De back-up wordt zo snel mogelijk ingezet. Gelukkig merkt het publiek niks, want de reacties en het applaus zijn overweldigend. Maar ik ga dood in de zaal. Lange meeting na afloop.

zaterdag

De laatste cadeautjes kopen, mijn premièrejurk checken, e-mails afhandelen en verder als een kip zonder kop door het huis lopen.

Vanavond niet naar de show, maar een diner bij Joop en Janine van den Ende. Met Whoopi Goldberg, componist Alan Menken, lyricist Glenn Slater en choreograaf Anthony van Laast. Lastig om niet naar de show te gaan, maar ook goed om het los te laten. De show is klaar en kan op eigen benen staan. Altijd een emotioneel proces; het vaarwel zeggen van ‘het kind dat je net hebt opgevoed’.

Maar deze avond met dit gezelschap wil ik natuurlijk ook niet missen. Joop en Janine zijn de meest gastvrije mensen op de planeet. We krijgen een verrukkelijk diner voor de open haard. Whoopi en Alan zijn een komisch duo samen; de anekdotes vliegen over de tafel. Met als hoogtepunten een verhaal over hoe Marlon Brando Whoopi ooit kuste en een danssolo van Alan – die helemaal niet dansen kan.

Aan het eind van de avond stromen de sms’jes binnen. De show van vanavond ging heel goed. We zijn klaar voor de première.

Zondag

Echt lekker slaap je niet voor een première. De dag doorkomen is een kwelling. De stress giert door mijn lijf. Zo’n grote show heeft zoveel techniek, en wat als de cast door de zenuwen de hoge noten niet kan halen, en wat als ze nou gaan overacteren om het vaak stijve premièrepubliek te bereiken? Ik probeer mijn onrust van me af te trappen op de crosstrainer. Dan opdoffen; haren föhnen en make-up, allemaal dingen waar ik heel slecht in ben.

Om 14.00 uur verzamelen we voor een laatste repetitie, dan de kaarten uitdelen. Wat zijn er weer een hoop originele cadeautjes. Ik krijg een saunadag van de cast, heerlijk. We komen allemaal samen in het repetitielokaal waar de mannen uit de show een krankzinnige videoclip hebben gemaakt voor alle vrouwen. Er wordt vier minuten lang gegild door de meiden, het opwarmen van de stemmen kunnen we wel overslaan. Dan gaat de cast de warming-up in en trek ik mijn avondjurk aan. Carl, die net geland is uit Bazel, haalt me op bij de artiesteningang. We lopen samen over de rode loper, laten ons fotograferen en mengen ons tussen het publiek. Heerlijk dat mijn man, mijn moeder, mijn broer en mijn twee beste vriendinnen er zijn.

De show begint en al meteen gaat er iets mis, de lichtpanelen zijn compleet van slag, ze knipperen aan een stuk door. Ik word gek en vrees voor de rest van de show. Gelukkig is het probleem snel verholpen. Ik kan weer ademhalen.

Premièrepubliek is om duistere redenen altijd lastig en reageert vaak op andere momenten dan ‘normaal publiek’, wat best verwarrend is voor de cast en hun timing. De stemming zit er gelukkig al snel in. Whoopi is zo gelukkig – dat heb ik ook wel eens anders mee gemaakt. Ook Joop straalt. Een rotsblok glijdt van mijn schouders. Ik stort me in het feestgedruis. Diep in de nacht fiets ik op mijn fietsje naar huis. De frisse wind doet me goed.

Maandag

The day after. The blues nemen bezit van me zodra ik wakker word. Het afgelopen jaar heb ik zeven regies gedaan (waaronder drie Sister Acts) in vijf verschillende landen en vandaag is eigenlijk mijn eerste dag vrij. Als workaholic is het even wennen.

De kritieken voor de show zijn goed, maar er zit één slechte bij. Ik wen er nooit aan dat er over je werk geschreven wordt. Als kapitein op het Sister-Act-schip wil ik Joop niet teleurstellen en heb ik een grote verantwoordelijkheid. Ondertussen ontploffen Twitter en Facebook van de dolenthousiaste publieksreacties en zijn er op één dag vijfduizend kaarten verkocht.

De rest van de dag zoek ik mijn belastingpapieren uit, dat had ik even uitgesteld. ’s Avonds trekken Carl en ik een fles wijn open en praten we uren aan de keukentafel. Dan val ik in slaap op de bank met de kat tegen me aan. Raar om een avond niet in het theater te zitten.

Dinsdag

Vroeg op. Ik regel mijn reis naar Hamburg, waar ik les ga geven op de Stage Musicalopleiding. Ik schrijf e-mails naar al mijn resident directors in de verschillende landen waar ik momenteel een show heb lopen en we maken afspraken wanneer ik langs zal komen. Een resident director neemt de leiding over de show over na de première en zorgt ervoor dat de show op niveau blijft en dat al de understudies worden ingewerkt.

De hele dag telefoon. We bespreken de recensies, de reacties op social media en tot mijn grote vreugde eindigt de dag met een vijfsterrenbeoordeling. ’s Avonds uit eten en bijpraten met beste vriendin Plien.

Woensdag

De dag begint met een telefoongesprek met Joop, altijd weer inspirerend. Vandaag draaien we de nieuwe commercial voor Sister Act in een Haagse kerk. Daarna naar het Circustheater. Lekkere stemming. We delen verhalen over het feest en alle reacties. Als de show begint piep ik er stilletjes tussenuit. Nu even tijd voor Carl, familie en vrienden.