‘Een groot hart voor al die vreemden’

Fred Beekers (62) is oprichter van Resto VanHarte, buurtrestaurants waarmee hij mensen uit hun isolement wil halen.

Foto Maurice Boyer

Bagage

„Ik weet wat het is om in de misère te zitten, om vast te zitten in een rot-situatie. Ik kom uit een saai, hardwerkend, weinig creatief gezin. Wat telde was de buitenkant, het maatschappelijk aanzien. Het was verre van warm, mijn vader gebruikte ook geweld. Vanuit mijn middelbare school in Friesland kon ik de snelweg zien liggen. Al die auto’s gaan richting Amsterdam, dacht ik. Daar moet ik ook heen.”

Inzicht

„Ik ging studeren, bij het studentencorps, promoveren. Ik zou bij een van de grote jongens gaan werken, Shell of Unilever. Tot het opeens tot me doordrong: ‘Straks ben ik mr. dr., maar waarom? Niet omdat ik dat wil, maar om erkenning te krijgen van mijn vader.’ Ik ben gestopt en gaan werken als automonteur en ober. Ik leerde een waaier aan mensen kennen, kleuren, emoties, drijfveren. Toen, op mijn 29ste, werd Fred Beekers geboren.”

Kans

„Via via kwam ik in contact met Jacques de Milliano en anderen die bezig waren om Artsen zonder Grenzen Nederland op te richten. Ze vroegen me terreinauto’s naar Tsjaad te brengen, daarna heb ik de logistiek op me genomen. Het was zinvol werk en ik vond er verbondenheid. De confrontatie met uitgemergelde kinderen, met de duivel in de mens, daar moesten we doorheen. Oorlog holt je uit. Toen ik vader werd, was het mooi geweest.”

Geloof

„Het werken in conflictgebieden zoals het voormalige Joegoslavië maakte mij politiek bewust. Wij verzorgden de slachtoffers, maar altijd middenin een politiek krachtenveld. Ik voelde mij een krullenjongen van de politiek die de rommel mocht opruimen. In die rechteloze staten groeide mijn respect voor de rechtstaat waarin de parlementaire democratie een land en de mensen bijeen houdt. Dat maakte de stap om de politiek in te gaan heel logisch.”

Roeping

„In 2002 werd ik vrijwilliger bij de Boodschappen Begeleidingsdienst Den Haag. Ik werkte als fractiemedewerker in de Tweede Kamer, maar wilde ook concreet iets doen. Opeens kwam ik in de wijken waar de politiek over praatte: verkleurd, ontkerkelijkt, verwaarloosd. Ik ontmoette mensen met lege levens, eenzaam, geïsoleerd. De uitzichtloosheid sloeg me om het hart. Ik wist: dit wordt mijn nieuwe werk, het kan niet zo zijn dat die mensen er niet bij horen.”

Invulling

„Tijdens een etentje ontstond het idee: we gaan samen eten! Inmiddels zit Resto VanHarte op 35 locaties. We gebruiken de keukens van scholen en buurthuizen. De kok en manager worden betaald, verder werken we met vrijwilligers. We vragen de wijkagent of huisarts om te komen en we hebben thema’s: verkiezingen, Marokkaanse modeshow, kinderavond. Ik hoop mensen te bewegen een stap te zetten in hun leven, hoe klein ook.”

Streven

„Het wordt me steeds duidelijker hoezeer ik getekend ben door mijn jeugd. Ik kan mijn liefde makkelijker kwijt in een organisatie dan bij mijn naasten. Mijn grote hart voor al die vreemden is compensatie, denk ik. Een ideale deken om je in weg te stoppen. Dat is een hard gegeven. Mijn grootste ambitie is om dat te veranderen. ‘Een nederlaag erkennen is de overwinning voorbereiden’, las ik ooit. Daar hou ik me aan vast.”