Bep leek op Shirley

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Bep van Wijk (72, gepensioneerd) poseerde in 1942 voor de camera van professioneel fotograaf Henk Nieuwenhuijs in de Cinetone filmstudio’s aan de Duivendrechtsekade te Amsterdam.

„De fotograaf was bevriend met mijn tante Nel. Mijn moeder, haar schoonzus, was een echte Jordanese en in haar deel van de familie zagen ze mij als de Nederlandse Shirley Temple; destijds hét Amerikaanse kindsterretje van Hollywood. Met mijn krullen en bolle wangen leek ik ook wel een beetje op haar. Tante tipte Nieuwenhuijs. Hij noemde zich kunstfotograaf en maakte een hele reportage. Het beeld met de lepel en de suikerpot kwam uiteindelijk voorop de Libelle te staan én in de Margriet. Tenminste, dat vertelde mijn moeder. Zelf heb ik het nooit gezien. Het onderschrift luidde ‘suikerdiefje’.

Mijn vader had een aannemersbedrijf gespecialiseerd in grond- en heiwerk. Voor het materieel had hij een groot perceel aan de Duivendrechtsekade. We woonden daar ook. Naast ons huis waren de Cinetone filmstudio’s; destijds door de bezetter geconfisqueerd en omgedoopt tot UFA Filmstadt Amsterdam. Mijn oudere zus Tine en ik waren daar vaak. Moeder vond dat niks met al die Duitsers. Toch gaf ze toestemming om in een film te spelen. Mijn vader was daar ontstemd over. Waarom vroegen ze het buurmeisje niet, zei hij. Die hadden het geld nodig. Kennelijk had zij niet de juiste uitstraling en ik wel. Van de filmopnames herinner ik me alleen het vlechten van mijn haar; strakgetrokken telefoonkabels gedrapeerd langs mijn oren, als zo’n Duitse Dirndl. Dat deed pijn. Het eindresultaat heb ik nooit gezien, maar vermoedelijk betrof het een propagandafilm. De titel luidde Die schwarze Robe; de zwarte mantel. Eind jaren negentig, mijn moeder leefde nog, zocht ik contact met de rechthebbenden. Ze waren vriendelijk, maar de beelden werden niet vrijgegeven. Wel nodigden ze mij uit om naar Berlijn te komen. Daar kon ik dan de hele film bekijken. Een kopie was niet mogelijk. Sindsdien hebben Tine en ik het er wel eens over om naar Berlijn te gaan. Dat is er nog niet van gekomen.”