Bejaard? Van de dwaze, laat die term toch weg! Ja, alleen de leeftijd vermelden is vaak beter

Het is van de dwaze om in de berichtgeving over een vermist echtpaar van 68 en 70 jaar oud op de site van de krant (in de kop) het woord „bejaarden” te gebruiken (Tweede lichaam gevonden bij zoektocht naar bejaard echtpaar, 5 maart). NOS Teletekst volstond met de leeftijdgegevens, zonder waardeoordeel.

Afgezien van de vraag of het woord – dat riekt naar „belegen, bedorven”, in ieder geval niet meer van deze tijd – in het algemeen nog gebruikt dient te worden, dan toch zeker niet voor deze leeftijdsgroep, die in de maatschappij in allerlei hoedanigheden zeer actief is. Ik voel me als zestiger zelf ook verre van „bejaard”.

Hans Strootman,

Veldhoven

de krant antwoordt

Een triest bericht, dat allereerst.

En ‘bejaard’? De webredacteur die het stukje maakte, legt uit: „De politie sprak over een bejaard echtpaar, en een van mijn bronnen voor het stuk, persbureau Novum, eveneens. Ik vond het verder dus niet vreemd of bezwaarlijk om dat woord te gebruiken.”

In het algemeen lijkt ‘bejaard’ mij ook nog geen „waardeoordeel”, zoals de lezer meent. Maar beladen is de term, die vroeger werd gebruikt voor 65-plussers, inmiddels wel. Zeker als het om individuen gaat. Want inderdaad, actieve zestigers en zeventigers zijn tegenwoordig eerder de regel dan de uitzondering.

Het Stijlboek van de krant zegt er dit over: „Termen als ‘oudere’, ‘oud’ en ‘bejaarde’, of ‘ouden van dagen’ liggen bij sommige ouderen moeilijk. Ze zijn te vermijden door te spreken over ‘een 65-jarige man’.”

Dat lijkt me nog steeds zinnig advies.