Door de brillenglazen van Glass kijkt Google mee, overal en altijd

De reacties op Glass, Googles toekomstbril, zijn extatisch. Maar waar nog niemand over nadenkt, is wat het apparaat betekent voor onze privacy, schrijft Mark Hurst

Google Glass – de futuristische bril die filmt, fotografeert en informatie projecteert op de glazen – kan je leven veranderen. Zij het niet op de manier die je verwacht. Er is iets wat door Google Glass mogelijk wordt gemaakt, waar bijna niemand het tot nu toe over heeft gehad.

Afgezien van het ongemakkelijke ontwerp heeft de gebruikservaring van Google Glass, waarover Google twee weken geleden een veelbesproken productvideo toonde, onder reviewers veel lof geoogst. Het lijkt erop dat het voor je in de lucht zien zweven van bitstreams een extatische ervaring is. Het weer! De route! Sociale netwerkverzoeken! Een overload aan e-mailtjes! Dat alles zweeft voor je neus en verdwijnt nooit uit zicht! Voor mensen die zwelgen in een stortvloed van digitale afleidingen is dit veel opwindender dan een smartphone, die je telkens terug laat keren in de saaie offline-wereld zodra je hem even wegstopt.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, komt deze sciencefictionbril met nóg een, zelfs nog belangrijkere feature: lifebits, het vermogen om met de ingebouwde camera video-opnamen te maken van de mensen, plekken en gebeurtenissen om je heen, altijd en overal.

Sta daar eens bij stil: een groot concern dat je de mogelijkheid biedt je leven op te nemen, het op te slaan en te delen – en dat allemaal met een eenvoudig stemcommando.

Dit is waar ons verhaal een wending neemt.

Ja, de bril ziet er nog sukkelig uit – maar aan het ontwerp gaat Google iets doen. En zeker, Glass dwingt de gebruiker permanent ingeplugd te zijn in de digitale wereld van Google – maar dat is voor het concern nauwelijks een zorg en voor de meeste gebruikers ook niet. Nee, de belangrijkste vraag met betrekking tot Google Glass is niet hoe het is om hem op te hebben. Het gaat erom hoe het is om bij iemand in de buurt te zijn die hem op heeft.

Stel, je gaat buiten wandelen. Overal waar je je onder het publiek begeeft – in een restaurant, winkel, op straat, in een bus of in de metro – kun je worden opgenomen, op audio of video. Er kunnen vijftig mensen in de bus zitten zonder Glass, maar als één iemand instapt met Glass op, kunnen jij – en de 49 andere passagiers – worden gefilmd. Niet alleen om de beelden tijdelijk op te slaan, zoals bij een bewakingscamera, maar om ze te delen met de wereld.

Ik weet al wat het antwoord is: „Ik word de hele dag gefilmd door bewakingscamera’s, dat kan me ook niets schelen, wat is het verschil?” Laat me maar even uitpraten, ik ben nog niet klaar. Wat Glass zo uniek maakt, is dat het een Google-project is. En Google heeft het vermogen om Glass te combineren met de andere technologieën die het bezit.

Neem in de eerste plaats eens de video-feeds van iedere Google Glass-headset, gedragen door gebruikers over de hele wereld. Ongeacht de vraag of de camera alleen maar tijdelijk aan staat, zoals in de eerste versie van Glass, of altijd aan staat, zoals in toekomstige versies zeker mogelijk zal zijn, stromen de opnamen naar Googles eigen cloud van servers. Als je dat combineert met de gezichtsherkenningssoftware en de identiteitsdatabase die Google aanlegt in Google Plus (waarbij de nadruk ligt op de echte namen van mensen), kunnen Googles servers op hun gemak allerlei videobestanden verwerken om te trachten iedere persoon die op elke video voorkomt te identificeren. En als Google Plus je niet veel soeps lijkt, bedenk dan maar dat Mark Zuckerberg al heeft beloofd Facebook-apps te ontwikkelen voor Glass.

Kijk ten slotte eens naar de speech-to-text-software waar Google al gebruik van maakt, zowel op zijn servers als op de Glass-apparaten zelf. Ieder audiosignaal van een video-opname zou, in technische zin, omgezet kunnen worden in een tekstbestand, dat wordt gekoppeld aan het individu dat de woorden uitsprak. Vervolgens zou dit volledig doorzoekbaar kunnen worden gemaakt voor Googles search-software.

Alles wat je op gehoorsafstand zegt, kan worden opgenomen, in een tekstbestand worden omgezet, aan jouw online-identiteit worden gekoppeld en in Googles zoekindex terechtkomen. Voor eens en voor altijd.

Ik ben nog steeds niet klaar.

Het werkelijk interessante aspect is dat al dat indexeren, ‘taggen’ en opslaan kan gebeuren zonder dat de Google Glass-gebruiker daar ooit om heeft gevraagd. Iedere video-opname die waar dan ook door Google Glass wordt gemaakt, zal waarschijnlijk op Google-servers worden opgeslagen, waar alle verwerkingsprocessen (gezichtsherkenning, speech-to-text, enz.) later op verzoek van Google kunnen plaatsvinden, of van ieder bedrijf of overheidslichaam, op welk moment in de toekomst dan ook.

Vanaf vandaag kan alles wat je doet binnen het bereik van een Google Glass-apparaat worden opgenomen en opgeslagen in Googles cloud, voor de rest van je leven. Je zult niet weten of je wordt gefilmd of niet – zeker niet als straks het hele apparaat in een contactlens past. En zelfs als je het wel weet, kun je het niet tegenhouden.

En dat, mijn vrienden, is de ervaring die Google Glass teweegbrengt. Dat is de ervaring waar we over na moeten denken. De belangrijkste eigenschap van Google Glass is niet de ervaring van de gebruiker, maar die van alle anderen. De ervaring een burger te zijn, in de openbare ruimte, staat op het punt te veranderen.