Brieven

‘Scheids’ moet beslissen op basis van de feiten

Derk Walters schrijft in het verslag over de Champions Leaguewedstrijd Manchester United-Real Madrid dat bij de overtreding van Nani op Arbeloa geen sprake was van een doelbewuste actie. Nani hief zijn been hoog de lucht in en zijn tegenstander liep er tegenaan (NRC Handelsblad, 6 maart). Net als alle tv-analisten gaat Walters er kennelijk van uit dat er bij dit soort overtredingen opzet in het spel moet zijn. Dat is een hardnekkige misvatting.

Het moge vroeger zo zijn geweest, maar in 1996 werd opzet in de spelregels vervangen door de varianten onzorgvuldige, roekeloze dan wel overmatige inzet. Onzorgvuldig gedrag levert geen gele kaart op, roekeloosheid levert een gele kaart en disproportionele inzet een rode kaart op voor de dader. Deze drie begrippen zijn in de toelichting op de spelregels nader uitgelegd. Scheidsrechters moeten tegenwoordig dus niet meer proberen in het hoofd van de speler te kijken om hun bedoelingen vast te stellen, maar uitsluitend naar wat ze zien, naar de feiten en op basis daarvan beslissen.

prof. dr. Robert Siekmann

Bijzonder hoogleraar internationaal en Europees sportrecht, Erasmus Universiteit Rotterdam

Na Boogerd: weg met de sport – of alles toestaan

Het hoge woord is eruit: Boogerd gebruikte doping. Hij ook al. Was ik geschokt, vond ik zijn coming out opzienbarend? Nee! Zo min als ik van mijn stoel viel bij Armstrongs ontboezemingen, was ik nu niet ontdaan door Boogerds bekentenis. Ik ben de schijnheiligheid rondom het wielrennen en de sport in het algemeen zo langzamerhand wel spuugzat. Rabobanktopman Piet Moerland was verbijsterd over de onthullingen over dopinggebruik in de voormalige Raboploeg. Hij voelt zich zelfs belazerd. Ach gut. Ja, de internationale bankwereld heeft fair play hoog in het vaandel. Dat was ik even vergeten. Ik ben de hypocrisie van het publiek, de wielersupporters voorop, óók zat. We eisen onmenselijke prestaties – elke dag 200 kilometer fietsen, berg op berg af, drie weken lang in een moordend tempo – en roepen vervolgens ach en wee als blijkt dat onze helden meer nodig hebben dan een bord pap. Laten we eindelijk eens onder ogen zien dat topsport oneerlijk is. Een ploeg met een paar honderd miljoen schuld wint de Champions League (ik heb het nu over voetbal), de renner met het meest ingenieuze dopingnetwerk wint de Tour de France. Als we dat niet willen, moeten we terug naar de Olympische Spelen van het Griekenland uit de oudheid. Het was de atleten aanvankelijk verboden om te trainen. Dat was namelijk niet eerlijk: het ging om de pure krachtmeting. Ook toen al kwam de klad erin: sommigen trainden in het geniep toch. En wonnen. We hebben de keus: weg met de sport (want die is per definitie oneerlijk) of alles is geoorloofd, ook de genetisch gemanipuleerde atleet. Wel met een beetje medische begeleiding op niveau graag. Anders vallen er zoveel dooien …

Rob Kerkhoven

Heerenveen

En wie zijn die ‘we’ dan?

In zijn column prijst Maarten Schinkel Hartz-4 aan, de harde ingrepen in de collectieve voorzieningen door Gerhard Schröder in het Duitsland van 2002-2004. Zonder hard bewijs poneert Schinkel dat Hartz-4 het huidige succes van de Duitse economie heeft voortgebracht. Maar er is nog iets anders aan te merken op zijn betoog. Hij suggereert dat als ‘we’ offers brengen, ‘we’ daar later de vruchten van zullen plukken. Dat ‘we’ bestaat niet. Sommigen, zoals ontslagen werknemers, worden gedwongen zware offers te brengen. Zijn zij dan ook degenen die later profiteren? Het lijkt er meer op dat het meestal anderen zijn die met de opbrengst aan de haal gaan, zoals de aandeelhouders en de topmanagers.

Piet van Kalken

Amsterdam.

Ik denk dat in Irak veel meer doden zijn gevallen

In haar column over de Irak-oorlog (NRC Handelsblad, 4 maart) schrijft Carolien Roelants dat er als gevolg van de invasie in 2003 „tussen de 100.000 en 200.000 Iraakse burgerdoden” vielen. Dat is een schatting die inderdaad vaak wordt aangehaald, want die burgerdoden waren niet officieel geteld. Dat klopt. Maar er zijn wel serieuze wetenschappelijke schattingen gemaakt van dat cijfer, onder andere in twee onderzoeken, gepubliceerd in het vaktijdschrift The Lancet. Ze waren gebaseerd op veldonderzoek uitgevoerd in Irak in 2004 en 2006 waarbij op basis van steekproeven een deel van de bevolking werd ondervraagd over hun gestorven familieleden. Het onderzoek werd opgezet door epidemiologen van de Johns Hopkins universiteit, die op grond van de enquête beneden- en bovengrenzen van het aantal burgerdoden calculeerden. Dat waren in het tweede onderzoek een minimum van 392.000 en een maximum van 942.000, waarbij 655.000 doden het meest waarschijnlijk was. Een derde onderzoek, van Opinion Business Research, kwam op 1 miljoen doden door geweld tot augustus 2007. Een onderzoek van het Iraakse Ministry of Health, gepubliceerd in het New England Journal of Medicine en gebaseerd op een grotere steekproef dan het Lancet onderzoek, schatte 151.000 doden tussen maart 2003 en juni 2006. Hoewel de gebruikte methoden en de omvang van de steekproeven in de verschillende onderzoeken uiteenlopen, lijkt het aantal van 100.000 tot 200.000 burgerdoden een ernstige onderschatting van de omvang van de ramp die door de Amerikaanse invasie is ontketend.

Karel Koster

Wetenschappelijk bureau SP

Onzin over de senaat

Naar aanleiding van het debat over de Eerste Kamer (NRC Handelsblad, 5 en 6 maart) het volgende: stel dat de VVD, PvdA en CDA na de verkiezingen van september 2012 een regering gevormd zouden hebben. Dan kan die combinatie in beide Kamers op een meerderheid rekenen, in de Tweede Kamer van 92 zetels en in de Eerste Kamer van 41 zetels. Stel vervolgens dat het CDA na de verkiezingen voor de Provinciale Staten in 2015, net als in 2011, een verlies lijdt van 10 zetels. Weg meerderheid in Eerste Kamer. Komen er dan nieuwe verkiezingen?

Dat is toch complete onzin. Ik ben bang dat degenen die de noodzaak van een meerderheid in de Eerste Kamer bepleiten de kern van de parlementaire democratie – de politieke verantwoordelijkheid berust bij de rechtstreeks gekozen volksvertegenwoordiging, de Tweede Kamer – niet helemaal begrijpen.

Dr. Ton Mulder

Hoek van Holland

AH wil gewoon verkopen

Dick Boer van Ahold zegt dat „als morgen iedereen biologische kip wil eten, (er) niet eens genoeg is” (NRC Handelsblad, 6 maart). Dat is helemaal niet erg. Iedereen kan zonder kip leven. Als meer mensen duurdere kip eten en het leven en de kwaliteit van de kip verbetert, zijn we waar we zijn moeten. Afgelopen Kerst kocht ik bij een biologische slager twee kippen en betaalde bijna 50 euro (ik schrok me dood). Zo duur hoeft het toch ook niet te zijn?

AH moèt geen kip verkopen, maar kan wel als grootleverancier een stevige stempel drukken op de kwaliteit. Aanbod gestuurd, heet dat. Het lijkt er echter op dat AH dat niet echt wil. Wat AH wel wil, is gewoonweg verkopen.

Edith Nijhof