Uit plichtsbesef en voor het vaderland

Nicolas Sarkozy lijkt te zinspelen op een politieke terugkeer Niet omdat hij wil, hij brengt liever z’n dochtertje naar school Maar Frankrijk wordt gemangeld door rechts en links extremisme, dus hij moet wel

Correspondent Frankrijk

Als Frankrijk hem nodig heeft, dan is Nicolas Sarkozy weer beschikbaar. Voor het eerst sinds de verloren verkiezingen van mei vorig jaar heeft de voormalige Franse president zich over zijn politieke toekomst uitgelaten. In een artikel dat vandaag verschijnt in het conservatieve weekblad Valeurs Actuelles zinspeelt hij op een terugkeer in 2017. Uit plichtsbesef.

Wordt Frankrijk „gemangeld door de druk van rechts en links extremisme”, dan „komt er helaas een moment dat de vraag niet meer is ‘heeft u zin?’, maar ‘heeft u de keus?’”, zegt Sarkozy, die zich lijkt te willen profileren als een man die boven de partijen staat. „In dat geval kan ik niet tegen mezelf blijven zeggen: ik ben gelukkig, ik breng mijn dochter naar school en ik houd overal in de wereld lezingen. In dat geval zal ik genoodzaakt zijn terug te gaan. Niet uit aandrang. Uit plichtsbesef. Enkel omdat het om Frankrijk gaat.”

Zijn opvolger François Hollande is volgens peilingen minder populair dan enige Franse president ooit zo kort na zijn aantreden geweest is. En terwijl de rechtse UMP van Sarkozy intern verdeeld is en in de race om zijn opvolging vechtend over straat ging, lijkt het populistische Front National van Marine Le Pen te gedijen op zorgelijke berichten over de economie en groeiende anti-Europese sentimenten.

Het tijdschrift heeft Sarkozy niet direct gesproken, erkent journalist François d’Orcival van Valeurs Actuelles. Maar vrienden van Sarkozy zouden hem, naar het schijnt met zijn instemming, geciteerd hebben. Sarkozy heeft de uitspraken althans niet ontkend.

Waarom de ex-president zich juist nu, vier jaar voor de verkiezingen, via deze eigenaardige constructie over een kandidatuur uitlaat is onduidelijk. Volgens D’Orcival was Sarkozy mogelijk „gepikeerd” na een onpresidentieel grapje van Hollande op een landbouwbeurs vorige week. Een klein kind vertelde hem daar nog nooit Sarkozy in het echt gezien te hebben. „Die zul je ook nooit meer zien”, reageerde Hollande voor de camera’s. Dat François Fillon, die vijf jaar lang premier was onder Sarkozy, vorige week aankondigde in 2017 namens de UMP een gooi naar het presidentschap te willen doen, kan ook een rol hebben gespeeld.

Al maandenlang houdt de Franse pers iedere beweging van Sarkozy nauwlettend in de gaten. Vooral het rechtse dagblad Le Figaro rapporteert gedetailleerd wie hij op zijn kantoren in het achtste arrondissement van Parijs zoal ontvangt. Behalve veel politici, zijn dat zakenmensen, wetenschappers en laatst ook, opvallend, Arsenal-trainer Arsène Wenger en autocoureur Sébastien Loeb. Als hij niet in Parijs is, dan reist Sarkozy de wereld rond om in besloten kring duur betaalde toespraken te houden of oude vrienden, zoals Vladimir Poetin, op te zoeken.

Soms duiken foto’s van hem op als hij, vaak ongeschoren, op de tribunes verschijnt van voetbalclub Paris Saint-Germain of als hij joggend door Parijse parken gaat. Hij zou volgens zijn vrienden genieten van alle tijd die hij met zijn vrouw Carla Bruni en hun (overigens nog lang niet leerplichtige) dochter van 17 maanden doorbrengt. Maar hij blijft „verslaafd” aan de politiek, zegt het bezoek, en volgt alle ontwikkelingen.

Na een etentje met dertig intimi in een Italiaans restaurant voor zijn 58ste verjaardag, kopte Le Journal du dimanche vorige maand: ‘Sarkozy sluit een terugkeer niet uit’. Hij had de door Bruni bijeengeroepen vrienden bij de pasta toevertrouwd dat ze zich geen zorgen om hem moesten maken omdat „we elkaar spoedig weerzien”. Daarop volgde ex-minister Alain Juppé met de mededeling dat hij de indruk had dat Sarkozy „zin” heeft zich in 2017 kandidaat te stellen.”

Maar dat is niet waar, zegt Sarkozy nu in het weekblad. „Kijk hoe ze me behandeld hebben! En dan mijn vrouw, die vijf jaar verboden is te zingen.” Hoewel hij over Hollandes politiek, vooral de militaire interventie in Mali en het homohuwelijk, geen goed woord over heeft, gaat het hem ook niet om revanche. „Welke revanche zou dat zijn? Frankrijk terugnemen in de staat waarin de socialisten haar achterlaten? Dus, eerlijk, heb ik zin om terug te komen? Nee.”

Of een terugkeer succesvol zou zijn is bovendien de vraag. Het was Carla Bruni die daarover onlangs een scherpe analyse ten beste gaf. Zij rekent erop dat haar ega door de opkomst van Le Pen de tweede verkiezingsronde in 2017 niet haalt en dat Hollande dan met steun van gematigd rechtse kiezers een tweede termijn krijgt. Dan kan ze zelf blijven zingen. Haar nieuwe album komt uit in april.