Parijs (2): het dna van het modehuis

  In een van zijn invloedrijkste collecties voor Balenciaga, die voor voorjaar 2002, mixte Nicolas Ghesquière grillige gevormde patchworktops met legerbroeken. John Galliano maakte van haute-coutureshows van Dior theatrale kostuumspektakels en gaf zijn jonge klanten lieslaarzen van denim, bedrukt met het Dior-logo. De tijden zijn veranderd. Ontwerpers die nu aantreden bij grote modehuizen, brengen meestal 

PHOTO © PETER STIGTER FILENAME IS DESIGNER NAME FALL/WINTER 2013

 

In een van zijn invloedrijkste collecties voor Balenciaga, die voor voorjaar 2002, mixte Nicolas Ghesquière grillige gevormde patchworktops met legerbroeken. John Galliano maakte van haute-coutureshows van Dior theatrale kostuumspektakels en gaf zijn jonge klanten lieslaarzen van denim, bedrukt met het Dior-logo.

De tijden zijn veranderd. Ontwerpers die nu aantreden bij grote modehuizen, brengen meestal  ‘respectvolle eerbetonen’ aan de naamgevers, waarbij ‘het dna’ van de huizen nooit uit het oog wordt verloren. Ghesquière werd, tot veler verbazing, onlangs vervangen door Alexander Wang, een jonge Amerikaan die naam heeft gemaakt met streetwise mode. Ghesquière maakte de laatste jaren collecties vol gedurfde vormen, die weliswaar meer richting de stijl van Cristóbal Balenciaga gingen, maar vooral experimenteel waren.

Dat kun je van Wangs zwart-witte debuut voor het Parijse huis niet zeggen: de jurken en bolle jassen en tops refereerden allemaal aan de stijl van de Spaanse couturier. Soms waren ze gemaakt van ongewone materialen, zoals met witte verf beschilderde tricot, maar ook dan overschreed het het beleefde niet.

Raf Simons bleef in zijn tweede pret-à-portercollectie voor Dior, voor najaar 2013, eveneens dicht bij de oprichter: geklede jurken tot over de knie, vaak strapless, Christian Diors geliefde pied de coq-ruit, robe-manteaus, denim variaties op Diors beroemde Bar-jasje. Een van de stukken was zelfs een letterlijke reprise van een originele Dior-jurk, maar dan uitgevoerd in zwart leer.

Typisch Simons waren wel de illustraties van Andy Warhol (voordat hij beeldende kunstenaard werd, was Warhol illustrator), die op de kleren en accessoires waren aangebracht – hij verwerkte ook in zijn collecties voor Jil Sander, zijn vorige werkgever, en zijn eigen mannenmodemerk veel kunst uit het midden van de vorige eeuw. Op een wit tasje stond een schoen, op jurken waren vrouwenportretten en bosjes bloemen geprint en gebordduurd. Maar anders dan bij andere collecties, bleef het een beetje plaatjes plakken.

Onder leiding van Amerikanen Humberto Leon en Carole Lim, die nu twee jaar voor het merk werken, is Kenzo funky en jong geworden – net zoals het was in de jaren zeventig, toen Kenzo Takada de collecties ontwierp. Hun vrolijke vrouwencollectie was gebaseerd op oosterse tempels: strakke pakken wijde en jurken van glanzende stoffen, wijde, korte, oosterse overslagjasjes met uitbundige dessins, jassen en rokken van felgekleurd leer met een reptielenprint. Sweaters met opdruk zijn de grote hit van het huis, op die van volgend jaar staat een ‘derde’ oog.

Wat is het dna van Martin Margiela? Zoveel mogelijk experimenteren, lijkt het huidige ontwerpteam te denken.

Er zaten goede vondsten in de najaarscollectie: een losse horizontale band aan de achterkant van een jasje of een top, waar het lange haar van de modellen onder ging, een dikke hak van doorzichtig plastic waarin een naaldhak verscholen zat, een bies die met een groffe streek aan de zijnaad van een broek van geschilderd. Maar in een aantal outfits kwamen teveel ideeën samen (en een geschilderde streep, een een woest geborduurde transparante top) waardoor het soms  een beetje rommelig werd.

Ook de eerste Parijse vrouwenmodeshow van Acne – het Zweedse merk showde de vrouwencollecties tot nu toe in Londen – leed aan een overdaad. Er waren fotoprints van kledingstukken uit de collectie van het Parijse modemuseum Galliera, vaak ook van de binnenkant, zwaar oversized (leren) jassen en jacks, broeken met grote zijflappen, jasjes met leren details of ene leren onderpand, maar soms werd het een beetje al teveel van het goede.

De show van Viktor & Rolf, die zaterdag werd bijgewoond door Jessica Chastain, Sylvie van der Vaart én André van Duin  de laatste is een buurman van een van de ontwerpers   was relatief sober, en een van de beste in lange tijd. Studio Job had een decor gemaakt van versleten houten planken en behang met dode bloemen, op jasjes, rokken en broeken kleren waren met borduursels ‘versleten’ plekken aangebracht. Dat was het minst interessante in de in zwart en wit gehouden najaarscollectie. Sterker waren de heel korte jurkjes, vaak met een zeer grote strik, een van de  stijlkenmerken van het huis, die werden gedragen met loafers met een frisse lage hak.

Haider Ackermann, beroemd om zijn poëtische draperieën, liet een voor zijn doen praktische, stoere collectie zien, die niets aan kracht verloor. Korte jasjes in legerstijl, comfortabele, vaak wijde pantalons van dikke wol, veel jassen, voor het eerst ook van bont - allemaal even behaaglijk als stijlvol.

Hussein Chalayan, die een klein, onafhankelijk modehuis heeft, was, zoals hij vrijdag na afloop van zijn show zei ,,op een trip met mijn eigen idioom”. In 2006 liet hij kledingstukken elektronisch transformeren in totaal andere, nu veranderden twee korte, op zich al interessante jurken met een simpele ruk aan een touwtje in feestelijke lange. Andere jurken waren gemaakt van een driedimensionaal materiaal, dat deed denken aan afbladderend behang.

Het zijn het soort experimenten dat je ook wel weer eens bij een groot huis zou willen zien.

Gedeeltelijk eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad.

Fotografie: Peter Stigter (teampeterstigter.com)

DiorDior

KenzoKenzo

Maison Martin MargielaMaison Martin Margiela

AcneAcne

Viktor & RolfViktor & Rolf

Haider AckermannHaider Ackermann

Een van Chalayans ‘dubbeljurken” in het kort….Een van Chalayans ‘dubbeljurken” in het kort….

..en onderweg naar lang...en onderweg naar lang.