Er borrelt gevaar

zien // film broken Rufus Norris (regie), Tim Roth, Eloise Laurence, Cillian Murphy, Rory Kinnear. ****

Twintig jaar geleden debuteerde Skyfall-regisseur Sam Mendes met Cabaret, een musical die collega-theaterregisseur Rufus Norris in 2006 met succes terugbracht op de planken. Norris’ filmdebuut, Broken, doet nu in de verte denken aan Mendes’ doorbraak American Beauty uit 1999. Dat zit hem in de dromerige sfeer en de centrale plaats voor desastreuze gezinsrelaties in een buitenwijk. Al draait het in Broken niet om ouders in een midlifecrisis, maar om radeloze ouderliefde. De kinderen zijn vaak daders.

Decor is een kransje huizen rond een pleintje dat de buurtgeest moet stimuleren. Maar achter de brave gevels borrelt gevaar, en het pleintje verandert in een slagveld van troebele ego’s. Hoofdprobleem zijn de Oswalds, drie hufterige dochters die exact weten hoe ze de latente razernij van hun vader (Rory Kinnear) moeten ontkurken: gewoon iemand van seksueel misbruik betichten. Eerste slachtoffer is de timide buurjongen Rick, die door weduwnaar Oswald wordt afgetuigd nadat hij valselijk is beschuldigd.

Ons perspectief is dat van de elfjarige Skunk. Zij raakt in coma, dat weten we. Hoe dat komt, daar draait het om. En ook of ze daarna nog ontwaakt. Skunk is een kwetsbaar schoolmeisje met diabetes wier vader, advocaat Archie (Tim Roth), haar in zijn dromen ziet opgroeien tot jonge zwaan. Als haar veilige omgeving verloedert, besluit Skunk zich te verzetten. Want moed is handelen, juist als je bang bent, zei pa.

Broken staat in de jonge ‘Broken England’-traditie waarin aso’s en hoodies de bijl leggen aan de middenklasse-idylle van een eigen huis en plek onder de zon. Broken exploiteert tevens de machteloze angst van ouders die hun baby moeten loslaten in een wereld van puberale wreedheid en geweld. De film is poëtisch en impressionistisch, met een snufje metafysica van American Beauty en Terrence Malick, wiens gruizige, natuurlijke licht en zoekende camerastijl ook hier van invloed is. Het resultaat oogt breekbaar en bijzonder, ook door het naturalistische acteren van nieuwkomer Eloise Laurence (Skunk). Je vergeeft de film zo zijn melodramatische finale vol noodlottig toeval en zijn effectbejag. Dat werkt prima, omdat er zoveel voortreffelijks tegenover staat.