denken@nrc.nl

Voor sommige beroepsgroepen is de nullijn al jaren schering en inslag

schrijft Marieke Welters uit Amsterdam

Kijkend naar het journaal hoor ik een bericht dat al weken gonst: we halen de Europese norm van 3 procent niet. Nieuwe bezuinigingen voor 2014 worden afgekondigd. Een van de maatregelen is een nullijn voor ambtenaren en personeel in de zorg. De redactie van het journaal lijkt verontwaardigd: dit zijn docenten, agenten en zorgpersoneel. Dat kan niet, en de oppositiepartijen zijn het daarmee eens.

Mij bekruipt dan een naar gevoel en de volgende vragen komen op: waarom is de nullijn slecht? Waarom staan partijen recht tegenover elkaar en is de belangrijkste vraag niet of dit nodig is, maar of dit moet mogen? En wanneer staat iedereen die voor zijn eigen salarisstrookje of dat van de arme ambtenaren vecht, eens stil bij het volgende: er zijn vele duizenden mensen in Nederland, die werken bij (kleinere) commerciële bedrijven, die niet beschermd worden door cao’s en vakbonden en die – door de crisis, waarin bedrijven minder winst maken – al jaren op een nullijn staan? Die al jaren geen loonsverhoging krijgen en waarbij zelfs inflatiecorrectie vaak niet gegeven kan worden. Gewoon omdat het geld er niet is. Ongeveer zoals het geld er bij de overheid nu ook niet is?

Solidariteit moet van alle kanten komen. Extreme salarissen en bonussen zijn afschuwelijke excessen, waar best maatregelen tegen genomen mogen worden. Maar de collectieve verontwaardiging wanneer bepaalde groepen geen loonsverhoging of inflatiecorrectie krijgen, terwijl dat voor minder zichtbare – en net zo grote of belangrijke – beroepsgroepen al jaren schering en inslag is, is misschien wel net zo afschuwelijk.

Onnodige operaties

schrijft Onno Bresjer uit Hoevelaken

In de next.checkt over de 25.000 vermeend onnodige operaties staat aan het einde „simpelweg wachten tot de klachten verdwijnen of fysiotherapie zijn soms ook een optie en drukken wellicht de zorgkosten”. Het zorgsysteem werkt hier evenwel averechts, doordat fysiotherapie al jaren niet meer onder de basis zorgverzekering valt. Daardoor is opereren voor de burger financieel veel aantrekkelijker en dankzij het vergoedingensysteem ook voor het ziekenhuis. Een aardig voorbeeld van hoe rot het systeem is.