Het vreselijke wezen dat Mama heet

De Argentijnse broer en zus Andy en Barbara Muschietti maakten de horrorsensatie Mama. ,,Onze eigen moeder is heel lief.”

Tien jaar lang maakten Andy en Barbara Muschietti samen commercials. Tot ze ontdekt werden door horrorgrootmeester Guillermo del Toro. 2 minuten en 45 seconden. Dat was de lengte van de korte horrorfilm die het leven van Andy en Barbara Muschietti compleet veranderde.

‘Mama is terug’, fluistert de achtjarige Lilly in het filmpje tegen haar zesjarige zusje Victoria, en schudt haar wakker. De meisjes proberen stilletjes het huis te verlaten, maar een vrouwelijk, spookachtig schepsel dat mama wordt genoemd komt ze achterna. Meer zien we niet in de korte film uit 2008 Mamá, maar het is genoeg om de kijker op scherp te zetten.

Zo ook regisseur en producent Guillermo del Toro, die in verschillende interviews verklaarde dat dit een van de allerengste scènes is die hij ooit heeft gezien. Hij benaderde Andy en Barbara Muschietti en bood zijn hulp als producent aan om er een speelfilm van te maken. Dat lieten broer (regisseur) en zus (producent) zich geen twee keer zeggen.

Zij zit helemaal in de make-up, hij heeft kringen rond zijn ogen van vermoeidheid. De Argentijnse Andy en Barbara geven interviews in Madrid over hun debuutfilm Mama, dezelfde naam als de korte film, die nog altijd te zien is op YouTube. In Amerika is Mama al een enorme hit en was in zijn openingsweekend de best bezochte film in het land. „We hebben zoveel geluk dat we deze film mochten maken, terwijl sommige mensen vijftig keer meer talent hebben dan wij”, zegt Barbara bescheiden. Andy, plagend: „Spreek voor jezelf.”

Als het over hun film gaat, zijn de twee serieus. Andy: „De short gaf geen uitleg en geen context, en dat maakte het juist zo meeslepend. De speelfilm moest wel uitleggen wie Mama is en waarom de meisjes bang voor haar zijn. Het is een beetje als een goochelaar en zijn truc: de truc is geweldig, maar als je hem uitlegt is hij minder goed. Wij moesten onze truc uitleggen en hem toch beter zien te maken.”

In de speelfilm blijkt dat de twee zusjes Lilly en Victoria in een huisje in de bossen wonen, waar ze achter zijn gelaten door hun vader die het leven niet meer zag zitten, zijn vrouw vermoordde en daarna zelfmoord pleegde. De meisjes worden opgevoed door een wezen in het huis, dat ze Mama noemen. Als de twee vijf jaar later worden gevonden, nemen hun oom (Nikolaj Coster-Waldau) en zijn vriendin (Jessica Chastain) ze in huis. Dat vindt Mama op zijn zachtst gezegd niet zo leuk.

De inspiratie voor de verschijning van het personage Mama haalden Andy en Barbara uit een schilderij van de Italiaanse kunstschilder Amedeo Modigliani, van wie ze vroeger een werk thuis hadden hangen. Hij schilderde vaak vrouwen met abnormaal langgerekte lichamen, zonder duidelijke ogen. „Bij de twee zusjes in de film dacht ik aan het onderzoek van een docent die ik kende toen ik studeerde aan de universiteit van LA”, vertelt Barbara. „Hij deed daar een beroemd onderzoek naar een meisje dat Genie heette en jarenlang verwaarloosd was, geïsoleerd van de buitenwereld. Toen we aan Mama begonnen zag ik duidelijke referenties aan Genie, en haar persoonlijke ontwikkeling toen ze weer met mensen in contact kwam, zoals dat ook met Lilly en Victoria gebeurt in de film.”

Het tweetal wilde een horrorfilm maken met voor het genre allesbehalve vanzelfsprekende kwaliteit. Andy: „Het uitgangspunt van Mama is origineel en de stijl van onze film is beter dan de meeste horrorfilms die je tegenwoordig ziet.” Broer en zus Muschietti beseffen maar al te goed dat horror geen al te beste reputatie heeft. Andy: „Horror is een heel breed genre, met veel slechte B-films. Dat zijn guilty pleasures om naar te kijken, maar ze geven horror wel een slechte naam. Mama behoort eigenlijk tot het elegante subgenre van spookverhalen. Dat maakt hem anders dan veel Amerikaanse horror.” Barbara: „Ik denk dat de film beter is dan veel mensen van het genre verwachten. In veel horrorfilms sympathiseer je met niemand. Niet met de dader, niet met een slachtoffer. In onze film krijg je sympathie voor iedereen, zelfs voor Mama, de horrible hero. Je weet dat ze verschrikkelijk is en toch voel je dat ze een pure instinctieve liefde heeft voor de twee meisjes.”

En nee, het vreselijke wezen in de film heeft niets met hun eigen „geweldige moeder” te maken. „Behalve misschien alle liefde die ze ons gegeven heeft, net zoals Mama in de film eigenlijk alleen maar liefde wil geven.”