Altijd vertraging, ziek of misselijk

Kantoortypes

Wekelijks doet Japke-d. Bouma verslag van haar ontmoetingen met allerlei typen collega’s Deze week: de Collega Die Ontzien Moet Worden Heeft altijd Iets Ergs als je haar nodig hebt

Drie weken ging het hartstikke lekker. Maar vanochtend, net op het moment dat ze aan dat grote project zou beginnen, kreeg ze ineens, enorme sorry, migraine. Misselijk is ze joh. Maar de presentatie voor de aandeelhouders morgen kan ze wel doen, hoor. Dan komt ze rond 11 uur naar kantoor. Ietsje later dus.

Of we daar begrip voor hebben.

Dit is de Collega Die Ontzien Moet Worden.

Altijd verkouden, altijd een ziek kind, altijd vertraging met de trein of iets Anders Ergs dat – heel gek, maar ze heeft het écht – in de rest van Nederland amper voorkomt.

Een dubbele longontsteking bijvoorbeeld. Of tbc, gordelroos of een gescheurd hoornvlies waardoor ze niet in de avonduren kan werken. Of ze heeft van die gekmakende buikpijn, ze denken dat het Crohn is. En als dat het gelukkig niet blijkt te zijn, speelt haar rsi weer op, en die lagererugklachten, tja, daar hebben perfectionisten wel vaker last van, hè. Dus zou je het erg vinden als ze deze zomer wat langer vrij zou nemen. Om al die virussen nou eens écht uit haar systeem te krijgen, een week of vijf?

Je kan ook nooit op haar rekenen, zegt ze, met wanhopige ogen.

Ze kan dus bijvoorbeeld niet de roosters maken en ook niet tot diep in de nacht de cijfers afronden. Maar ze kan wél dat project doen dat haar relatief weinig tijd kost en veel krediet oplevert. En mee naar het bedrijfsuitje. En met vrienden uit eten. En Poweryoga, Bikram, Spinnen en naar musea. Want er even helemaal uit helpt haar er juist weer sneller bovenop – bizar genoeg. Dus het líjkt misschien een beetje gek dat je haar gisteren in de stad tegenkwam, maar dat móet dus. Van de arts.

De arts. Verhaal apart. De bedrijfsarts bedoelt ze, bondgenoot. Die maakt er een traject van. Stuurt briefjes naar de chef dat ze deze week vijf uur komt en dat ze dat langzaam opbouwt naar zes, zeven en uiteindelijk, na drie maanden, naar 12 uur per week. Dan kan ze over een jaar hopelijk weer fulltime. Duurde lang hè, zegt ze, als je haar blozend van gezondheid bij de koffieautomaat tegenkomt.

En net als je al je moed bij elkaar hebt geraapt om te bespreken dat het zo niet langer gaat, en de afspraak staat voor dinsdag 9.30 uur, komt ze met rode ogen binnen, een uur te laat. Haar vader ligt op sterven. Ze moet vanmiddag echt naar Geleen.

Of dat kan.

Je haat jezelf omdat ze je irriteert. Je haat jezelf omdat je soms zo wreed over haar denkt. En daardoor irriteert ze je nog meer.

Waarom heb je niet meer begrip voor haar?

Je haat haar omdat ze je een spiegel voorhoudt.