Mestvaalt

Toscane lag er zonovergoten bij, zoals het hoort. Het peloton in de diepte leek er zin in te hebben. In de Nederlandse grauwheid waren het helikopterbeelden om bij de weg te dromen. Daar stoven de coureurs al weer de volgende onverharde strook op. Strade Bianche, stofpluimen maakten zich los van de aarde. Mooi. Tot stof zult gij wederkeren, staat geschreven.

Ik miste iets in de toon van de verslaggever. In elk geval klonk matheid door in de stem van Renaat Schotte. Alsof hij sprak met aangetrokken handrem. Naast hem zat Sven Nys, de wereldkampioen veldrijden. De deskundige analist nam een paar keer het woord „schitterend” in de mond. Renaat anticipeerde niet.

Het valt niet mee een wielerkoers te becommentariëren na de bittere winter waarin ijskonijn Armstrong terug in zijn holletje werd gedirigeerd. Na hem werd de een na de ander gedwongen in zijn ranzige spiegel te kijken. Wat te verdragen is als vermoeden, wordt ondraaglijk als de waarheid naakt op de keien ligt: het peloton als farmaceutische mestvaalt.

Iedereen, zelfs de meest verdoofde wieleradept, kan er niet meer omheen. Wielrennen, dat is de onderwereld in vrolijke kleurtjes. Of moet ik op mijn woorden letten en hier de verleden tijd hanteren? Wielrennen is ook de sport van de hoop, van eeuwig herbeginnen? Met een schone lei.

Wielrennen heeft een imagoprobleem, wordt gezegd. Dat vind ik te zacht uitgedrukt. Wielrennen is het imagoprobleem voorbij. De renner is het lachertje van de wereld geworden. De dorpsgek die men tolereert, maar naar wie niet meer wordt geluisterd. Hij liegt toch, in woord en daad. De renners en hun entourage hebben het eigenhandig en eensgezind voor elkaar gekregen de meest heroïsche sport van zijn heroïek te beroven.

Maar een andere generatie is nu toch aan het bewind, een frisse, moreel gestaalde generatie? We vangen de geluiden op uit het peloton: het is heus veel schoner dan tien jaar geleden.

„Wie dat beweert houdt niet van zijn sport. Er is niets veranderd.” Dit zei de Italiaanse onderzoeksrechter Benedetto Roberti eind december in een zeldzaam interview met TuttoBici. Roberti, een wielerliefhebber, bereidt het volgende dopingschandaal voor, met een kracht van negen op de schaal van Richter. „Ik heb dingen gezien die een mens zich niet eens meer kan voorstellen”.

Onvermijdelijk komt het moment dat de nieuwe kennis gemeengoed wordt. Net als met epo moet er een keuze worden gemaakt: meedoen of oprotten. De wieleradept wapent zich voorlopig maar beter met het studerende oog van de antropoloog.