Happinez

Twee weken geleden bezocht ik een bijeenkomst van Bruna-vertegenwoordigers. Ze werden voorgelicht over de nieuwe boeken van Bruna, zodat ze wisten waarover ze spraken als ze met de catalogus onder de arm de boekhandels afgingen. Het waren vooral vrouwen van rond de 35.

Ze lieten de voorstelling gelaten over zich heen komen. Echt enthousiast werden ze pas bij de pagina met Happinez-producten.

Meneer Boezeman, de baas van Bruna naar ik later begreep, vertelde dat ze hier een doelgroep bij de kladden hadden waar in deze economisch moeilijke tijden nog wel wat aan te verdienen was. Hij sprak „om te beginnen” van „een x-aantal tonnen rendement”.

We keken naar een papier vol schriftjes, potloden, yoga-handboekjes, agenda’s en kalenders, die vanwege opmaak en kleurstelling allemaal iets van verdieping en zingeving uitstraalden.

Meneer Boezeman: „Staan jullie al in de Happinez-stand?” En of! De vrouwen in de zaal leefden op. Die potloden, waren dat potloden met een gummetje erop? En eentje stelde de in mijn ogen legendarische vraag over het verschil tussen een klein en een groot notitieblok.

De vraag werd niet beantwoord.

„Als ze het Happinez-logo er maar groot opknallen”, zei Boezeman. Hij had hierover contact opgenomen met de makers. „Ze zeiden: maar we maken ook kleine boekjes. Toen heb ik gezegd: op een klein boekje kun je ook knallen!”

Hij schetste zijn „droom”. „In iedere boekhandel een Happinez-tafel met Happinez-merchandise.” Dat is dus de toekomst. Of zoals een van de vertegenwoordigers het verwoordde: „Eindelijk! Met dit soort producten krijgen we het buitenkanaal wel warm.”

Het ‘buitenkanaal’ waren de boekhandelaren, een groep waar ze van gekkigheid ook niet meer weten wat te doen.

Afgelopen zomer bezocht ik het Happinez-festival te Groenekan, een verbijsterende ervaring. Spiritualiteit, zingeving, zelfontwikkeling en geestelijke groei: oké. Maar dit was te veel.

Een weide vol goedgelovige 35-plus vrouwen werd op Tibetaanse kleedjes aan de thee gezet en kreeg een serie lezingen en workshops voor de kiezen waar de honden geen brood van lusten. Ze ondergingen het met een glimlach.

Die vrouwen geloofden echt:

Dat bomen muziek kunnen maken.

In innerlijke accupunctuur.

Dat in het lichaam opgeslagen emoties door een mantra kunnen worden schoongemaakt en losgetrild.

Dat er een kracht uitgaat van de zon, waarmee je jezelf en de aarde kunt helen.

Dat er dauwdruppeltjes en vlammetjes met wijsheid bestaan.

En dat niets blijvend is, behalve het leven zelf.

Wat bij mij bleef hangen was de ongelooflijke hoeveelheid geurkaarsen, yoga-matjes, houten kralenkettingen en CD’s met oergeluiden die er werden verkocht.

Dan is er ook een markt voor boeken zonder letters.

Ik geloof in Happinez-notitieblokjes.