Column

De verbeelde dood

Levitatie in de dansfilm ‘Off Ground’ (NTR Podium).

Sinds cardioloog Marcel Daniëls, bestuurder van de Orde van Medisch Specialisten, zondag in Buitenhof de media kapittelde, zie ik overal zijn gelijk bevestigd. Er is inderdaad een stroom van negatieve berichten over de medische wereld en de zorg, die beroepsbeoefenaren hun motivatie kan ontnemen en de arme nieuwsconsument met een intens angstgevoel opzadelt.

De horrortandarts, de pil met dodelijke bijwerkingen, de gemeenten die niet goed toezien op het overal aanbrengen van glazen wanden in kinderdagverblijven, zodat de medewerkers elkaar permanent in de gaten kunnen houden, het zijn maar enkele recente voorbeelden van verontrustend nieuws.

Samen met diefachtige bankiers en pensioenfondsen, hautaine politici en falende inspecteurs beramen de medici een complot tegen de gewone mensen. Maar ik ervaar, sinds de populistische wind naar links is gaan draaien, meer paniek over de overlevingskansen van schoonheid en kwaliteit op televisie.

Neem nu Point Taken, de voor de derde keer door Mediafonds en Fonds voor de Podiumkunsten gefinancierde reeks korte dansfilms, waarin een regisseur en een choreograaf samen een idee uitwerken. Dit weekeinde gingen weer vijf van zulke films in première op het festival Cinedans en de rubriek NTR Podium vertoonde er vier, ingeleid door gesprekken met de makers. Uitzending op zondagmiddag en maandagnacht: er wordt weinig over geschreven, zowel in oude als in nieuwe media.

Nu gingen er drie voornamelijk over de dood en een vierde over geweld. Harvest van het kunstenaarsduo Nir Nadler en Chaja Hertog laat volgens eeuwenoude gewoonte olijfbomen met stokken slaan, maar dat krijgt een andere betekenis door de stokkendragers een ME-uniform aan te trekken. Spannende beelden, waarin ook de bomen meedansen.

Schilder Egon Schiele ziet op zijn sterfbed verwrongen lichamen bewegen in het gestileerde Egon van Michiel van Jaarsveld en Thom Stuart. Albert Camus’ roman L’étranger over een ter dood veroordeelde moordenaar komt abstract tot leven in Arno Dierickx’ One Man without a Cause. Mijn favoriet is het bijna Tarkovskiaanse Off Ground van regisseur Boudewijn Koole en choreograaf Jakop Ahlbom, waarin een stervende moeder in staat van levitatie afscheid neemt van haar kind.

Elk filmpje mocht niet meer dan 90.000 euro kosten. Nederland geeft desondanks internationaal de toon aan op het gebied van de korte dansfilm. Toch zie ik na de eventuele opheffing van het Mediafonds zo’n traditie snel instorten. De publieke omroep neemt het misschien even over, maar de beeldconsument ziet liever alarm over enge ziektes dan een perfect verbeelde dood.