Cristiano Ronaldo heeft een groot ego en een klein hart

Cristiano Ronaldo keert vanavond terug naar de plek waar hij groot werd. Met Real Madrid speelt hij tegen zijn oude club Manchester United.

Cristiano Ronaldo is precies zoals je hem verwacht. Neem de persdag in de aanloop naar de vijftigjarige herdenking van de vliegramp in München, waarbij in 1958 acht leden van de selectie van Manchester United en nog eens vijftien passagiers uit de entourage rond het team van de legendarische trainer Sir Matt Busby omkwamen. Er heerste tijdens de interviewsessies – uiteraard – een plechtige stemming.

„Tot meneer Ronaldo langskwam, voor wie het allemaal te lang duurde”, herinnert Daniel Taylor zich, chef voetbal van de Britse krant The Guardian. „Terwijl [United-spits] Wayne Rooney zijn best deed om met waardigheid zijn gedachten over het onderwerp te formuleren, liep Ronaldo daar in zijn boybandkleren misbaar te maken. Scheldend op de perschef dat het te lang duurde. Hij floot zelfs naar Rooney dat hij moest opschieten met zijn interview, alsof het zijn hond was. Walgelijk.”

Het was voor de aanwezige Britse journalisten duidelijk dat het ego van de vedette niet meer in de hand te houden was. „Van het verlegen, puisterige jongetje dat hier in Manchester ooit met zijn moeder hand in hand een drukke straat overstak, was weinig meer over”, aldus Taylor. Het incident stond volgens hem niet op zich, in een tijd waarin Ronaldo een breuk met de club forceerde. De aanvaller sprak zelfs van moderne slavernij. Manchester United, dat hem ruim een ton per week betaalde, liet hem immers niet naar Spanje gaan.

Maar sinds juli 2009, toen hij voor een recordbedrag van 94 miljoen euro naar Madrid vertrok, klinkt nog slechts dankbaarheid uit de mond van Ronaldo voor de mooie tijd die hij had in Manchester. Bij zijn terugkeer naar stadion Old Trafford, in de return van de achtste finale in de Champions League, wacht hem ongetwijfeld applaus. Met Ronaldo won United drie opeenvolgende landstitels en de Champions League in 2008 – al miste de Portugese vedette zijn penalty in de strafschoppenserie in de finale tegen Chelsea.

Ronaldo is overigens ook helemaal niet zoals je hem verwacht. Een half jaar na de verwoestende tsunami op Tweede Kerstdag 2004 bezocht de superster in wording het getroffen Atjeh. Daar woonde het jongetje Martunis, die de ramp overleefde en wereldnieuws werd in Portugal omdat hij door hulpverleners gevonden werd in een shirt van het Portugees elftal. Ontroerende televisie.

En vraag maar aan assistent-coach René Meulensteen van Manchester United hoe toegewijd de Portugees is. Hij wilde altijd iets extra’s doen om beter te worden, zei de Nederlandse techniektrainer vorig jaar in een interview met deze krant. „Ronaldo heeft heel veel individueel getraind. Iedereen ziet hem zoals hij nu is, maar je moest hem eens zien toen hij bij ons kwam. Enorme explosiviteit en arrogantie in zijn spel. Maar qua techniek was het niet meer dan een hoop gepiel met een bal, wat hij als kind op Madeira had geleerd. Dat heeft hij heel functioneel gemaakt.”

In de jeugdopleiding van Sporting Lissabon had Ronaldo voortdurend heimwee naar huis. Afkomstig van het eiland Madeira werd hij uitgelachen om zijn accent. Het werkte als brandstof voor zijn geldingsdrang, maar het ego was nooit ver weg. „Ik ben speler van Sporting, ik hoef niet op te ruimen”, zou hij volgens de biografie Obsession for Perfection weleens hebben geroepen naar een trainer die van hem verlangde dat hij de kleedkamer opruimde.

Onlangs vierde Ronaldo een doeltreffende vrije trap door te wijzen op zijn kabels van dijspieren. Dat is gemakkelijk uit te leggen als typerend voor zijn zelfverheerlijking, maar het optillen van zijn broekje bleek terug te voeren op een opmerking van de reservekeeper van Real. Die had zich afgevraagd waarom Ronaldo toch zo hard zijn benen trainde in de fitnesszaal. Om die keiharde schoten te kunnen lossen, dus.

In een gesponsorde documentaire uit 2011 werden Ronaldo’s capaciteiten quasiwetenschappelijk onderzocht. Op de 25 meter was de Spaanse sprintkampioen Ángel Rodríguez nog net iets sneller, maar toen de afstand zigzaggend moest worden afgelegd, was Ronaldo superieur. Het is fascinerend om te zien hoe hij een bal met zijn schouder het doel in werkt in totale duisternis. Vlak nadat de voorzet gegeven is, wordt het licht uitgedaan, maar in het donker compenseert het anticiperend vermogen van Ronaldo het wegvallen van de zintuiglijke waarneming.

In de heenwedstrijd tegen Manchester United (1-1) maakte Ronaldo een prachtige kopgoal. Hij hing een fractie van een seconde stil in de lucht, met zijn benen opgevouwen onder zijn kont. Gemeten is dat hij rechtstandig 78 centimeter hoog kan springen. Door zijn benen op te vouwen, verplaatst hij het zwaartepunt van zijn lijf omhoog terwijl hij springt. Zo kan hij hangen in de lucht, zoals grote sporters doen.