Brieven & Tweets

Wielerwereld verrot? Maar de bank zelf ook!

Zou Rabo-baas Piet Moerland in de gaten hebben dat hij wel de splinter in andermans ogen ziet, maar niet de balk in zijn eigen (NRC Handelsblad, 2 maart)? Wat de Rabo-wielrenners deden, dat noemt hij ‘verrot’ en ‘verziekt’. Maar verderop in het interview gebruikt hij dezelfde argumenten om de kwalijke financiële constructies waar ook zijn bank aan meedeed te vergoelijken.

Moerland zegt eerst dingen als: zo werkte het nou eenmaal, anderen deden het ook, daar kun je je niet aan onttrekken, achteraf is het makkelijk praten, als je het niet deed, deed je niet mee. Dan zegt hij letterlijk: „Dus als je principieel dingen afwees, prees je jezelf uit de markt. Dat leek me niet verstandig. We werden meegesleept. Achteraf gezien waren we allemaal onderdeel van een systeem dat op hol is geslagen.” Er hoeven maar heel weinig woorden veranderd te worden, of deze zinnen hadden uit de mond van, zeg, Danny Nelissen of Thomas Dekker kunnen komen.

Het had Moerland en de hele Rabobank gesierd als ze (1) iets meer begrip en empathie hadden kunnen opbrengen voor de profwielrenners die ze nu gedumpt hebben en/of (2) het hadden aangedurfd hun eigen praktijken als ‘verrot’ en ‘verziekt’ te bestempelen, en daaraan consequenties te verbinden.

L. Cornelis, H. Vermaas

Rotterdam

Bindend EU-referendum is een bittere noodzaak

Diederik Samsom laat weten een raadgevend referendum te willen als er een nieuw Europees verdrag aan de orde is (NRC Handelsblad, 2 maart). Dat klinkt aardig, maar is niet genoeg. De PvdA heeft de morele plicht het voortouw te nemen in de strijd voor een bindend referendum.

Waarom vertrouwt Samsom het Nederlandse volk geen bindend referendum toe, maar gunt hij ons wel een raadgevend referendum over een mogelijk nieuw verdrag? Het electoraat krijgt dus geen zeggenschap over ons lidmaatschap van de EU, maar mag zich slechts in een raadgevend referendum uitspreken over een eventueel nieuw verdrag. Samsoms woorden klinken spectaculair, maar zijn inhoudsloos.

Steun voor een bindend referendum is een unieke gelegenheid voor de PvdA om een deel van de geloofwaardigheid op het thema Europa terug te winnen. De PvdA heeft namelijk een nogal beschadigde geschiedenis op het gebied van referenda over de EU.

Het was mede op initiatief van de PvdA dat wij in 2005 konden stemmen over de Europese Grondwet. Bijna tweederde van de Nederlanders sprak zich toen uit tegen deze grondwet. Maar dezelfde grondwet werd drie jaar later gewoon aangenomen door een Kamermeerderheid, waarvan de PvdA-fractie onderdeel was.

Het is onbegrijpelijk dat de trotste initiatiefnemer van een referendum de uitslag ervan negeert. De PvdA is de partij die de Nederlanders om hun mening vroeg en een duidelijk antwoord kreeg. Dit antwoord beviel niet, dus werd er niet naar geluisterd. Deze oneerlijke houding jegens de Nederlandse bevolking past niet in de sociaal-democratische traditie. Me dunkt dat de PvdA wat goed te maken heeft.

De Europese Unie is hard op weg een federale staat te worden. Bijna alle kenmerken van een federatie zijn al aanwezig; van een gezamenlijke muntsoort, parlement, wettenstelsel, economische richtlijnen en gedeelde bestuurlijke instituties is al lang sprake en het is slechts een kwestie van tijd totdat ook een gemeenschappelijke verdediging van de buitengrenzen wordt ingesteld.

De huidige situatie is een garantie voor alleen maar meer economische en politieke crises, dus moet er nú een keuze gemaakt worden tussen enerzijds de integratie in een federale unie of anderzijds de terugkeer naar nationale soevereiniteit.

Bij een dergelijke keuze zou de keuze bij het volk moeten liggen en niet bij politici die de uitslag van een referendum naast zich neer kunnen leggen.

Als de richting van een federatie eenmaal zonder onze goedkeuring is ingeslagen kunnen wij ‘nee’ stemmen wat we willen bij individuele verdragen, maar wij kunnen de koers niet meer verleggen.

Als de PvdA waarde hecht aan het eerlijke verhaal, de geloofwaardigheid van de partij en aan democratische basisbeginselen, steunt zij een initiatiefwet voor een bindend referendum over het Nederlandse lidmaatschap van de Europese Unie.

Jordy Rutten

Student en PvdA-lid, Tilburg

Die Turkse ‘lange arm’ is juist een steun voor mij

Lily Spranger en Froukje Santing uiten hun ongenoegen over de ‘lange arm’ van de Turkse overheid in Nederland (NRC Handelsblad, 2 maart). Ik vind het bijzonder dat twee Nederlandse vrouwen verbonden aan een Nederlandse instelling, vooral bestaande uit bestuurders van Nederlandse multinationals met zakelijke belangen in Turkije, aangeven dat de Turkse gemeenschap in Nederland last zou hebben van Turkse bemoeienis.

Volgens mij is het tegenovergestelde aan de orde. Ik heb juist geen last van de Turkse betrokkenheid. Het geeft mij steun en een gevoel dat ik geaccepteerd word en waardevol voor de gemeenschap ben. Dat signaal heb ik nog niet gekregen van Mark Rutte of Diederik Samsom. Af en toe wordt in de media het Turkse ondernemerschap geroemd of aangegeven dat Turken harde werkers zijn, maar over het algemeen overheerst het probleemdenken over de Turkse gemeenschap. Zolang Turken zich niet geaccepteerd voelen door de Nederlandse overheid of politici, zal de Turkse lange arm als steun worden ervaren.

M. Kilic-Karaaslan

Amersfoort

Niet bezuinigen – snoeien

Marike Stellinga slaat de spijker op zijn kop, het lukt de overheid al jaren niet om te bezuinigen (NRC Handelsblad, 2 maart).

Is dit nu zo moeilijk?Mijn suggestie: vergelijk het begin van uitgavenposten met de huidige situatie en schrap alles wat erbij is gekomen, respectievelijk kies een terugliggende periode van x jaar om deze exercitie voor lang bestaande uitgaven uit te voeren.

Deze krant zou hierover een reeks artikelen kunnen maken, gebaseerd op zorgvuldige analyse en aldus een voorbeeld aan politici kunnen stellen.

Ton Pluijmert

Loon

Kinderopvang coöperatief

De krant laat zien hoe in bepaalde vormen van kinderopvang geprobeerd wordt klanten te behouden (NRC Handelsblad, 1 maart). Met flexibele tarieven, met allerlei soorten cadeaus en met het maken van onderscheid tussen gouden en zilveren kinderen, op termijn dus ook koperen en ijzeren kinderen. Gelukkig hebben we nog het basisonderwijs voor alle kinderen, dat zonder discriminerende faciliteiten kan laten leren wat een eerlijke samenleving is. De ontwikkeling daarvan moet omgebogen worden. Dat kan door basisonderwijs, peuterzaalwerk en kinderopvang anders te organiseren. De ontwikkeling van brede scholen is de laatste tien jaar goed op gang gekomen, maar deze organisatievorm gaat niet ver genoeg. Ook krimpsituaties dwingen tot het ontwikkelen van nieuwe brede scholen of integrale kind(erdag)centra. Ik pleit voor een coöperatie of een rechtspersoon met een coöperatief concept. Het gaat om een organisatie zonder winstoogmerk, met een sociaal doel. Deze bestuurlijke aanpak is nodig om te bereiken dat kinderen opgevoed worden in organisaties die ingesteld zijn op samenwerking en solidariteit, en om te voorkomen dat werknemers in onderwijs en opvang tot slaven worden.

Ad Maas

Leende

Sloop die tehuizen toch

Over het artikel Voorkom afbraak verzorgingshuizen, verhuur de kamers (NRC Handelsblad, 27 februari) het volgende: juist omdat het om piepkleine kamertjes gaat in verzorgingshuizen kunnen deze nauwelijks worden verhuurd. De huur die hiervoor gevraagd moet worden is (te) hoog. Corporaties kunnen vaak aanleunwoningen aanbieden voor een vergelijkbaar bedrag. Daarmee worden ze concurrent van zichzelf. Zodra ouderen zelfstandig gaan wonen in het verzorgingshuis gaan ze aan den lijve ondervinden wat wonen daar kost. Ze moeten meebetalen aan allerlei voorzieningen waar ze wellicht helemaal geen behoefte aan hebben. Als het mogelijk is om zorggeïndiceerde bewoners en zelfstandig wonende ouderen samen in een verzorgingshuis te laten wonen, moet dit zeker gestimuleerd worden maar dit is niet eenvoudig realiseerbaar.

Het verhuren van kamers aan studenten is een sympathieke gedachte, maar niet realistisch. Het studentenleven wijkt af van het leven van een bewoner met een zorgvraag.

Verzorgingshuizen aanpassen is soms mogelijk, maar vaak niet goed realiseerbaar en bovendien erg kostbaar. Sloop en nieuwbouw ten behoeve van eigentijdse zorgwoningen op dezelfde locatie is dan een beter alternatief.

Sietse la Roi

Amersfoort

Gemeenten zonder schaliegas wél zinvol

42 gemeenten in Nederland hebben zich ‘schaliegasvrij’ verklaard. In het hoofdredactioneel commentaar wordt dat ‘voorbarig’ genoemd (NRC Handelsblad, 1 maart). We moeten volgens dit commentaar ons niet in loopgraven ingraven, schaliegas open tegemoet treden, onderzoek doen naar de milieueffecten en dan pas beslissen.

Met dat laatste is de Stichting Schaliegasvrij Nederland het van harte eens. Maar zonder het verzet van de bewoners van Boxtel en Haaren, veel gemeentebesturen in Oost- en Zuid-Nederland, en twee provincies was er nooit sprake geweest van onderzoek. Dan was schaliegas en steenkoolgas zonder een enkele bedenking uitgerold over een derde deel van Nederland.

Overigens is het onderzoek dat nu wordt uitgevoerd een nietszeggend literatuuronderzoek van zeer matige kwaliteit, dat binnen een paar maanden afgerond moet zijn. Dit zal niemand overtuigen. Gezien de keuze van weer twee nieuwe boorlocaties in de Noordoostpolder staat ook de uitkomst van het onderzoek kennelijk al vast.

Ko van Huissteden

Stichting Schaliegasvrij Nederland

Amsterdam