Trixie Whitley weet van wanten

Pop

Trixie Whitley. 1/3 Paradiso, Amsterdam. Tourinfo: trixiewhitley.com***

Ze is klein en ze oogt fragiel. Maar Trixie Whitley vertolkt grote emoties met een stem als een klok. Haar timide aankondigingen in breekbaar Vlaams lijken in tegenspraak met het stemvolume dat ze kan opzetten als ze zingt over zaken van het hart en de ziel. Alle ellende en ontberingen hebben haar sterker gemaakt, zingt ze in het titelnummer van haar debuutalbum Fourth Corner.

Als driejarige stond ze al op het podium bij haar vader, de jonggestorven Amerikaanse blueszanger Chris Whitley. In New York was ze eerder het boegbeeld van de gelegenheidsformatie Black Dub van producer/muzikant Daniel Lanois. Dankzij die ervaring is Trixie Whitley een geoefend frontvrouw van 25, die haar optreden in Paradiso zelfverzekerd kon beginnen, solo met gitaar.

Haar band speelde een variatie op de voodooblues van Lanois, met duistere ritmes en galmende gitaren. Daarboven liet Trixie haar stem schallen op een harde en trefzekere toon die haar onderscheidt van zwoelere blues- of soulzangeressen. Achter de piano in de ballad Pieces liepen haar emoties zo hoog op dat ze wel op de klippen moesten lopen, stuurloos in een zee van tranen. Het publiek in Paradiso liet zich meeslepen en moedigde haar aan met een ovationeel applaus.

Haar onvoorwaardelijke overgave pakte niet in alle gevallen even goed uit. De Nina Simone-achtige stembuigingen in Breathe you in my dreams klonken gekunsteld, als een ijverig blank meisje dat net niet dicht genoeg bij het zwarte voorbeeld kan komen. Trixie Whitley’s bezieling mist de diepte van de gospel, maar moet het hebben van geschoolde stembeheersing en uithalen die neigen naar het heksenregister. Whitley is geen nieuwe Adele, maar wel een zangeres die van wanten weet.