Tanken en tappen

Het kan vervelend zijn. Je verstand gebruiken. Je wilt graag iets kopen, maar je kop zegt tegen je buik dat je het niet nodig hebt. Een afgedankt marinevaartuig. Er zijn halve garen die zich zulks veroorloven en er gelukkig mee zijn. En ik, met al mijn verstand van niet doen, ben stinkend jaloers.

Dichter bij huis ook. Wat zijn ze mooi. Glimmende stalen tanks in verschillende maten. Worden gemaakt in Italië. Ronde buik, bovenop een breed deksel dat lijkt op het deksel van een ouderwetse melkbus. Onderaan in de buik een kraan. Een vat voor olie is het. Olijfolie. Winkels in oliën hebben ze staan. Klanten kunnen er een fles uit vullen. De tanks zelf zijn ook te koop. Vanaf 60 tot veel meer dan 100 euro.

Handig, zegt de mens die ze mooi vindt. Je doet er olie van je voorkeur in en tapt er thuis naar hartenlust scheutjes uit, elke dag precies zoveel als je nodig hebt. De winkelier zegt erbij dat in de donkere tank olie langer goed blijft. Zulke duwtjes heb je nodig en vooral niet je nuchtere verstand.

Telkens als ik zo’n tank zie zoek ik mijn hersens af naar redenen tot aanschaf. Maar die verdomde bezwaren alsmaar. Hoe lang doet een klein huishouden over zoveel olijfolie?

Het olie- en azijnconcern Oil & Vinegar, met dertien winkels in Nederland, stuurde een persbericht. We kunnen komen proeven van alle oliën uit de kraantjes. Ook olie uit noten zoals de hazel en de okker.

Vind je de olie naar je hart, dan kun je er een fles mee vullen. En kijk, er is een fles te koop met een kraantje. Er past een liter olie in. Het kraantje zit vrij hoog boven de bodem, je tapt de fles er nooit mee leeg – daar begint het hinderlijke verstand alweer – maar dat je tenminste tappen kan thuis, doe nou! De fles kost 12,50 euro. Het kraantje lijkt van zilver. Maar, zal het niet lekken? Laat het geen druppels los? Dan glijdt de visite uit over de betegelde keukenvloer.

Weinig mensen merkten het op. Knappe lui zijn er, die nooit beroemd zullen worden, maar die plastic kraantjes wisten te maken die gegarandeerd niet lekken, geen drupje. En nota bene; het zijn wegwerpkraantjes. Ze zijn aangebracht in dozen wijn. In de doos zit een zak en in de zak zit het kraantje. Hyperknap van techniek. Het kraantje van de oliefles lijkt er niet op. Het lijkt een klassieke lekker. En als ik wat getapt hebt hangt er uit het tuitje nog een druppel. En dus, mijnheer?

Niks aan de hand. Na twee etmalen hangt dezelfde druppel er nog. Lekt niet.

Wouter Klootwijk schrijft wekelijks op deze plek over eten en keukenbenodigdheden.