Kavakos' bovenmenselijke beheersing grenst aan tovenarij

Violiste Cecilia Bernardini beluisterde Beethovens Vioolsonates in het Concertgebouw

Klassiek

Beethoven Vioolsonates. Leonidas Kavakos (viool) en Enrico Pace (piano). Gehoord: Concertgebouw Amsterdam, 1/3.

Alsof je het hele concert in een limousine rijdt. Elke noot van Leonidas Kavakos is een miljoen waard; het niveau is bovenmenselijk hoog. Ook het samenspel met Enrico Pace is haast angstaanjagend perfect.

Kavakos is geen standaardviolist. Zijn streektechniek is ongewoon, met zijn pols vrij hoog. Dat ziet er niet heel technisch en niet eens natuurlijk uit, maar het klinkt alsof het vanzelf gaat. Die beheersing is raadselachtig, grenst aan tovenarij.

Doordat alles klopt is Kavakos’ spel soms wat cerebraal. In het hele programma zat niet één betekenisloze noot, de lange lijn was voortdurend duidelijk. Zijn toon was op elk moment glashelder – een toon van marmer, niet van ruwe natuursteen. Hij raakt me niet steeds in het hart.

De timing van het samenspel was onvoorstelbaar virtuoos. De tempowisselingen waren tot op het kleinste rubato uitgekiend. Kavakos en Pace lijken weinig contact te hebben, maar wat ze doen is pure telepathie. Een van de vele hoogtepunten: Vioolsonate op. 30, nr. 2, waarin je de late Beethoven hoort doorbreken.

Zeven jaar geleden heb ik een masterclass van Kavakos gehad, op het moment dat ik in een crisis zat en overwoog te stoppen met viool. Vanaf de bodem van de put heb ik toen het Vioolconcert van Berg voor hem gespeeld. Tot mijn verbazing vond hij het heel goed, dat gaf mij het zelfvertrouwen dat ik op dat moment zo nodig had. Wij zijn totaal verschillende musici, misschien dat juist daarom mijn bewondering voor Kavakos zo enorm is. En dankzij hem speel ik nog viool.

Cecilia Bernardini speelt binnenkort de Vioolsonates van Beethoven. Info: www.ceciliabernardini.com