Gehaaide remake van ‘Sister Act’

Sister Act, door Joop van den Ende Theaterproducties. Gezien: 3/3 in Circustheater, Den Haag Inl: musicals.nl

Natuurlijk is het ouderwets. Wáár zien we tegenwoordig, op straat of in de media, nog een non? In dit land nergens meer. Geen wonder dat er ook zelden meer cartoons over nonnen worden gemaakt – ze refereren aan een verschijnsel dat we niet meer kennen. Nonnen zijn geen objecten van spot meer, omdat ze onzichtbaar zijn geworden. En dus is ook de grap van een nonnenkoor dat opeens losbarst in swingend gezang, met fladderende habijten en een aards soort geëxalteerdheid, nauwelijks meer een grap te noemen. Iets waar we vroeger misschien om moesten lachen, maar nu niet meer.

Daarmee lijkt Sister Act, de door Joop van den Ende geproduceerde musical naar de twintig jaar oude filmkomedie met Whoopi Goldberg, simpelweg af te schrijven als gedateerde vrolijkheid. Ook hier is immers de ongewone combinatie van nonnenkoorzang met disco- en soulmuziek de voornaamste attractie. Maar het is lang niet alles. De musical, waarvan de Nederlandse versie gisteravond in première ging in aanwezigheid van Goldberg, zit zo gehaaid in elkaar dat die nonnen bijna weer actueel beginnen te lijken.

Net als het verhaal van het zangeresje dat per ongeluk getuige is van een moord en daarom tijdelijk in een klooster moet onderduiken – waar ze de zingende zusters een nieuw soort repertoire aanleert. Met de smeuïge muziek van Alan Menken, in knap geëvenaarde jarenzeventigstijl, als belangrijke gangmaker. En de door Martine Bijl vertaalde teksten als extra bron van vermaak. „Je hoeft voor onze Heere / nooit je snor te epileren”, laat ze de nonnen zingen.

Bovendien is deze Sister Act op topniveau gecast. Niet alleen is de voorstelling vocaal op peil, maar ook als het om het acteren gaat. Carline Brouwer, die voortbouwde op de Broadway-regie, is erin geslaagd over de hele linie een mengeling van ironie en geloofwaardigheid in stand te houden. Zo blijft zelfs de kluchtigheid in sommige scènes binnen de perken.

In de hoofdrol is Carolina Dijkhuizen een mooie combinatie van naïviteit en wereldwijsheid, terwijl Simone Kleinsma als moeder-overste, Frans Mulder als monseigneur en Stanley Burleson als boevenleider een subtiel soort comedy spelen met een hoogst geraffineerde timing. Kleinsma’s blikken naar de hemel („Heer, uw wegen zijn wel erg ondoorgrondelijk, momenteel”) spreken boekdelen. En dat geldt ook voor de kleinere rollen, tot en met de kleinste.

Zodat er uiteindelijk onvermijdelijk zonder reserves met het finalenummer kan worden meegeklapt.