Column

Engelenenergie

Rechtsaf bij Janssen Pallettrucks in Wijchen, een dorp bij Nijmegen, ligt Zaal Verploegen. Een nuchtere tent ‘voor uw feesten en partijen’: het leek geen voor de hand liggende plaats voor een paranormale beurs, maar dat bleek verkeerd gedacht.

Ieder weekend openen nu in alle hoeken van Nederland paranormale of spirituele beurzen en beursjes, zei Robin van Dongeren, binnen. Gisteren kon je bijvoorbeeld kiezen uit Wijchen, Amsterdam (‘Paraview’) en Nieuw-Vennep (‘Kleine Spirituele Beurs’).

Op de bescheiden Paramarkt van Robin en zijn vrouw Tanja, toegang zes euro, zaten achter tafels met fluwelen kleedjes wat tarotlezers en een paragnost. Er was ‘meridiaan meting’(een lang verhaal), ‘psychometrie’ (ook een lang verhaal), ‘Gestalt droomanalyse’(idem), een ‘poly-energetisch therapeut’ (et cetera). En er was een verkoopster van engelen, want de engel bleek „weer helemaal terug van weggeweest”. Je kon ook knuffelberen met engelenvleugels kopen, door de maker persoonlijk ingestraald met engelenenergie. De engelen hadden de maker bovendien laten weten dat de prijzen omlaag moesten, wilde hij ook in tijden van crisis energie kunnen doorgeven, zei de verkoopster in diepe ernst. En zie: de beertjes waren nu maar liefst 5 euro goedkoper.

Ik dronk koffie met Robin en Tanja, die de wierook begripvol een eind uit mijn buurt schoven. Ze waren samen sinds de jaren tachtig – aaaah, de jaren tachtig, zei Robin. Toen Tanja haar haren hennarood verfde en hij een goatee droeg, wat toen trouwens nog gewoon sikje heette. Ze leefden met groot genoegen van een uitkering. Zwierven van kraakpand naar kraakpand, „vrij als hippies”. Toen kregen ze kinderen (drie). Robin liet zich, geheel in de tijdgeest, op overheidskosten opleiden tot sociaalpedagogisch werker, waarna uiteraard een gesubsidieerde Melkertbaan volgde.

Eind jaren negentig organiseerden ze hun eerste Paramarkt. Nu zijn het er 35 tot 40 per jaar, buiten de Randstad, ongeveer een zesde van het totale aanbod aan paranormale beurzen. Robin werkt nog parttime op een zorgboerderij, Tanja in een bakkerswinkel. Maar eigenlijk hoeft het niet meer, ze verdienen een modaal jaarinkomen met hun Paramarkten en dat vinden ze wel genoeg. „Ik geloof niet in werkloosheid”, zegt Robin tegenwoordig. Ofschoon de mensen achter de kraampjes volgens hem nog even typisch zijn als vroeger, is hun doelgroep totaal verburgerlijkt. Paramarkten worden omgedoopt tot ‘Wellnessbeurs’, wat op hetzelfde neerkomt als je niet al te recht in de leer bent. Robin gebruikt inmiddels ook de modieuze toevoeging ‘Beurs voor mind, body en spirit’ en had geen moeite met de twee uitgekookte Russische immigrantes die op zijn paranormale markt Amerikaanse make-up zaten te verkopen met de woorden: „Je van binnen goed voelen, ach. Alles begint toch met een leuk uiterlijk. ”

„Wij nemen allemaal onze eigen verantwoordelijkheid”, zegt Robin tegenwoordig.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Arjen van Veelen.