Winstmaximalisatie ten koste van allerlei maatschappelijke belangen

Waar Joris Luyendijk ons laat zien hoe machtsconcentraties in het internationale bankwezen de vrije markt frustreren, hekelt Marieke Stellinga de besluiteloosheid van Europese politici, die de tucht van de markt niet (meer) voelen (NRC Handelsblad, 23 februari).

Stellinga heeft ongetwijfeld een punt. Maar als van de vier grote banken in Nederland er slechts eentje (een niet-beursgenoteerde!) zich zonder geld van de belastingbetaler op de markt staande kon houden, dan moet je je toch afvragen hoe goed de markt nu in feite gewerkt heeft. En of het de financiële sector niet ook zelf aan de broodnodige checks and balances heeft ontbroken.

Het streven naar winst- en dividendmaximalisatie (het aandeelhoudersbelang) is op ongehoorde schaal ten koste gegaan van de met deze ‘systeembanken’ nu eenmaal verbonden maatschappelijke belangen. Die van gewone rekeninghouders daarbij inbegrepen. Met alle, er voor de samenleving uit voortvloeiende kosten van dien.

„De markt”, aldus Marieke Stellinga, „dat zijn wij”. Met ons allen. Maar is dit niet vooral een theoretisch gelijk?

En bestaat die waarlijk vrije markt eigenlijk wel?

Want inderdaad: de spreekwoordelijke bakker van Joris Luyendijk staat op een heel andere manier op de markt dan grote, internationaal opererende banken.

Het verschil is een verschil in macht.

Maar in plaats van na te denken over het daarvoor vereiste tegenwicht houdt Stellinga, zoals zoveel neoliberale marktdenkers, liever vast aan de illusie van een vrije markt met gelijkwaardige deelnemers.

Jaap Haag

Diemen

Onteigenen? Ik noem dat eerder confisqueren

De Raad van State vindt het terecht dat minister Dijsselbloem onder andere de participatiecertificaten van SNS heeft onteigend, zonder daarvoor – zoals de Onteigeningswet voorschrijft – een redelijke schadeloosstelling te geven. Dat is geen onteigenen maar confisqueren.

Ik heb indertijd deze certificaten gekocht als reservepotje en aanvulling op mijn pensioen. Gezien de verhoogde belastingen en de verlaagde pensioenuitkering een verstandig besluit.

Temeer omdat ze me verkocht werden als een lening aan de bank en rente opleverden.

Men heeft mij altijd geleerd dat een lening van de bank altijd terugbetaald moet worden. Geldt dat dan niet voor het omgekeerde?

Geld lenen kost geld, volgens de overheid. Ik wil ze graag aan haar eigen spreuken houden. Als ze dat niet doet, komen vanzelf woorden bij mij op, die ik niet zal uitspreken omdat ik niet ook nog een proces wegens smaad aan de broek wil krijgen!

Jo Hoen, gedupeerde

Sittard

Over dure koeienbillen

Wat een opmerkelijke stigmatiserende uitspraak lees ik in Het Grote Verhaal over dure koeienbillen (NRC Handelsblad, 21 februari): „Wie vegetarisch is en melk drinkt, heeft onvoorstelbaar veel dierenleed op z’n geweten.”

Aldus de heer Jack van Messel, vleeshandelaar. Wat als je wel vlees eet, dus niet vegetarisch bent, en melk drinkt? Heb je dan bewust onvoorstelbaar meer dierenleed op je geweten dan de genoemde vegetariër? Het antwoord op deze vraag ontbreekt helaas in het verhaal.

I.Koot

Amsterdam