Vader bakt koekjes met yogabitch

Parenthood, Seizoen 113 afl. van 45 min.€28,99

Rosan Hollak

Wat kunnen ze toch ongelooflijk zeuren, die ouders. Dat ze niet aan zichzelf toekomen, dat ze te weinig seks hebben, dat ze zich minderwaardig voelen omdat hun leven niet meer avontuurlijk is. Voor Parenthood, de Amerikaanse NBC-hit van producers Ron Howard, Brian Grazer en Jason Katims die in de VS al vier seizoenen heeft gehad, worden werkelijk alle clichés over ouderschap gebruikt: blowende pubers, kleuterruzies en papa bakt koekjes met een yogabitch, waardoor mama een minderwaardigheidscomplex krijgt.

Voor de tv-serie, waarvan het eerste seizoen in Amerika al in 2010 is uitgezonden, werden een aantal bekenden aangetrokken waaronder Lauren Graham (de ster uit Gilmore Girls) en Peter Krause (de broer van Michael Hall (Dexter) in Six Feet Under).

Het gegeven van Parenthood is simpel. De serie draait om de vier telgen van de familie Braverman die, zoals de titel al laat raden, worstelen met de verantwoordelijkheden van het ouderschap. Om zoveel mogelijk levenskwesties aan de orde te kunnen stellen, bedachten de scenarioschrijvers vier ‘oudertypes’. Sarah (Lauren Graham) staat voor de vrijgevochten hippiemoeder. Met haar twee kinderen Amber en Drew trekt ze, na haar scheiding, bij haar ouders in. Om zich staande te houden neemt ze een bijbaantje als serveerster in de plaatselijke bar. Haar zus Julia, strak, blond en in mantelpak, vormt haar tegenpool. Ze is succesvol advocate met een zorgzame echtgenoot en dochter thuis. Adam, de oudste broer, speelt de brave huisvader die zijn eigen midlifecrisis niet ziet aankomen. Samen met de neurotische Kristina heeft hij zijn handen vol aan puberdochter Haddie en Max, die Asperger heeft. En dan is er natuurlijk het zwarte schaap van de familie: Crosby. Dit jongste broertje heeft last van bindingsangst en wordt achtervolgd door vrouwen die kinderen van hem willen of hebben.

Kortom, genoeg stof voor gedoe. Het leidt soms tot bizarre discussies. Als Adam zijn zus vraagt waarom vrouwen soms een orgasme faken, is haar antwoord: „Wij willen niet dat jullie je slecht voelen. Het is een geschenk. En we bedoelen ermee: kom vooral nog een keer terug.” De opmerking is uiteraard niet serieus bedoeld. Maar dat is juist het probleem met Parenthood. Niets is écht grappig. In tegenstelling tot het hilarische Modern Family of het spitsvondige Girls, stijgen de personages van Parenthood nooit boven zichzelf uit. De enige boodschap die ze telkens uitdragen is deze: ik heb toch verdorie recht op mijn geluk? Waarom krijg ik het dan niet? Een stelletje verwende nesten, dat zijn het. Behalve de nuchtere opa Zeek (Craig T. Nelson). Hij vindt dat zijn kinderen gewoon hun handen uit de mouwen moeten steken. Kop dicht en lekker aan je oude auto sleutelen.