Ik ben kapot

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: hotelrecensies.

Er was een tijd dat het boeken van een reis simpel was. Uit een zonnige brochure koos je ergens aan een prachtige kust op een unieke locatie een charmant hotel met zeezicht – in de geruststellende wetenschap dat je werd opgelicht. Als je geluk had, zou je de zee wel zien, maar waarschijnlijk pas na een autorit van tien kilometer door industriegebied. Maar hé, de zon scheen, dus wat kon het schelen? En anders kon je uithuilen bij Frits Bom, de tv-vakantieman van weleer.

Maar wie vandaag de dag bij aankomst in het aards paradijs ontdekt dat naast het rustiek gelegen hotelletje een betonnen kolos staat die hem het zonlicht ontneemt, die heeft dat helemaal aan zichzelf te danken. Had hij maar met Google Street View de locatie moeten bekijken. En wie in de lente op Madeira in de regen zit, is ook een druiloor, die had op klimaatinfo.nl kunnen zien dat in Europa de kans op veel zon en weinig regen het grootst is in Andalusië.

De afgelopen weken heb ik overuren gemaakt als touroperator. Droombestemmingen heb ik geprobeerd te combineren met vrije dagen en vluchtschema’s – en als dat niet mogelijk bleek voerde ik andere data of luchthavens van vertrek in. Op een oude iPad met een trage internetverbinding kost het dan al snel een kwartier om er achter te komen dat je jezelf voor niks gek hebt gemaakt met de aan zee grenzende spa van Parador de Cádiz; in de beschikbare periode blijkt er namelijk helemaal geen rechtstreekse vlucht te gaan naar Sevilla, de dichtstbijzijnde internationale luchthaven.

Tientallen uren werk heb ik er inmiddels op zitten. En dan heb ik het alleen nog maar over het feitenonderzoek. Nu ik voor het eerst op vakantie zal gaan met mijn huidige verkering en twee dochters (een delicate kwestie, sla de scheidingsliteratuur er maar op na), wil ik zo min mogelijk aan het toeval overlaten. Dus lees ik ook de recensies over potentiële bestemmingen op tripadvisor.com van reizigers.

Hotel Tres Mares in Tarifa „in het zuidelijkste puntje van Spanje waar altijd de zon schijnt” en waar je „trendy loungen” kunt, valt dus af. Ene Emma2530 werd hier ruw behandeld door een „obnoxious staff” en bovendien vallen er maden uit het plafond op het ontbijtbuffet. En Hotel The Margi in Athene mag dan een Small Luxury Hotel zijn, SAR871 vond er een haar in zijn eten.

Het zou me natuurlijk worst moeten wezen dat ‘Ben P’ bij het Fellah Hotel in Marrakech gedoe bij de receptie had omdat ze zijn klacht (geen strijkijzer op de kamer) niet serieus behandelden. Want waarschijnlijk is Ben P een badmintonnende geheelonthouder die zijn leven lang al extreem-rechts stemt en geen seks meer heeft met zijn vrouw – iemand, kortom, die ik normaal gesproken ook niet zo snel om advies zou vragen. En wie geeft me de garantie dat Emma2530 geen wraakzuchtig spook is dat die maden gewoon heeft verzonnen om haar ex, de eigenaar van het hotel, een streek te leveren? Het is niet voor niets dat Tripadvisor een oud-marinier met een lange staat van dienst als misdaadbestrijder heeft ingehuurd om valse recensies op te sporen.

Nu las ik laatst in Vrij Nederland dat er ook een website is voor het ontmaskeren van neprecensies: reviewskeptic.com. Ik zou natuurlijk even kunnen kijken of Emma2530 ...

Stop. Hier trek ik de grens. Ik staak mijn activiteiten als touroperator. Ik ben kapot. En dringend aan vakantie toe.