Het beeldje ligt zalig in de hand

Nederlander Erik-Jan de Boer won afgelopen weekend met zijn team voor Life of Pi de Oscar voor special effects. „We proberen nog naar Elton Johns feest te gaan, maar zijn te laat. We eindigen de avond bij Chateau Marmont met nog meer champagne.”

Woensdag 20 februari

Naar Rhythm & Hues Studios, voor besprekingen. Vroeg naar huis, verkleden en door naar het Academy Visual Effect (VFX) Branch Nominee Diner, bij Spago in Beverly Hills. Dit is een nieuw initiatief van de Academy. Naast de traditionele lunch waar alle genomineerden komen (ik zat naast Bradley Cooper, genomineerd voor beste mannelijke hoofdrol in Silver Linings Playbook. Was niet veel aan), organiseren ze nu ook een avond alleen voor de Academy VFX Governors en genomineerden. Ik ken ze al aardig goed van andere prijsuitreikingen, vooral de Lord of The Rings-lui van het Nieuw-Zeelandse Weta Digital. Gezellig.

Donderdag

Wakker worden met lichte hoofdpijn; het nadeel van etentjes waar ze je wijnglas vol blijven schenken. Ik ga naar de stomerij om mijn smoking op te halen. Die was kreukelig uit Londen teruggekomen, waar we de Bafta wonnen voor de beste visuele effecten voor Life of Pi. Dat was nog eens een mooie trip. Dorchester-hotel, Royal Opera House; niet dat plastic van Hollywood. Even naar het werk voor bespreking. Daarna een wandeling met hond Zenzi. Die nam ik mee uit Mumbai, India. Ik was daar vier maanden in 2006 om onze animatoren te trainen voor Night at the Museum.

Vroeg thuis. Ajax wordt uitgeschakeld in Europa League. Jammer.

Vrijdag

Op tijd naar het werk. De Oscar-kaartjes en de pasjes voor de limousines worden bezorgd. Lunch met oud-collega Mary Lynn. Zij is een soort digitale kapster en was verantwoordelijk voor de vacht van de dieren in Life of Pi. Elke haar moet worden gedefinieerd wat betreft lengte, kleur, glans, stijfheid, krul. Moeilijk, gespecialiseerd werk.

In de loop van de middag komen er steeds meer e-mails binnen van mensen uit de VFX-industrie. Zij vinden dat wij in onze Oscar-speech iets moeten zeggen over de huidige problemen in de branche; de prijzen voor ons werk staan onder druk, er verdwijnen veel banen. Mijn inbox zal de komende dagen overspoeld worden met meer dan duizend mails. En we hebben straks maar 45 seconden op de bühne...

Zalige zonsondergang. Strand, wandeling met Zenzi, korte broek, teenslippers. Californië is mooi.

Zaterdag

Gezellig met mijn zus Monique gekletst. Ze zijn klaar voor de Oscars, daar in Vianen; hapjes en champagne in de ijskast. Naar de kapper. Huis klaarmaken voor gasten; stofzuigen, bedden opmaken. Naar het vliegveld om de zus van Lucy, Lisa, en haar man Andy op te halen. Ze komen uit Chicago en gaan mee naar de Oscars. We eten bij een Mexicaan in Manhattan Beach. Thuis doen we nog een rondje Oscar-voorspellingen.

Zondag

Goed geslapen. We maken een wandeling met Zenzi. Schitterend uitzicht vanaf het pad langs de kust: oceaan, Santa Monica, Century City, de Hollywood-letters.

Ondanks een strakke planning toch de onontkoombare stress om op tijd klaar te zijn. Vooral bij de vrouwen... Met Andy nog wat hamburgers halen. Het zal nog wel even duren voordat we weer iets zullen eten. Om 14.30 uur komt de limo voorrijden. Met champagne in de auto rijden we op het begin van rode loper af. Strenge veiligheidscontroles, met veel politie en wapens. Raar idee dat veel van mijn collega’s in de buurt protesteren tegen de toestanden in de VFX-industrie.

We wachten in de rij op onze beurt om te poseren op de rode loper. Eerst wordt George Clooney voor ons gezet, daarna Nicole Kidman. Als wij aan de beurt zijn, richten een paar fotografen uit beleefdheid hun camera op ons. We drentelen langzaam achter beroemdheden langs; de enige kans om op televisie te komen. Het werkt; onze telefoons beginnen te vibreren met sms’jes!

Binnen voel je de spanning. „Ladies and gentleman, the show will start in thirty seconds.”

Net als bij de andere prijsuitreikingen zitten alle VFX-nominees bij elkaar. Komiek Seth MacFarlane praat maar door. Het is moeilijk in te schatten vanuit de zaal, maar op mij komt het over als langdradig. Eerste commercial break. Wij moeten blijven zitten; „VFX is next.”

Claudio Miranda krijgt de Oscar voor Life of Pi voor cinematography! Ook een mooi compliment voor ons werk. Dan zijn wij aan de beurt. De cast van The Avengers doet de aankondiging en maakt er een zootje van. Maar dat maakt ons niets uit. We hebben ’m! Ik zoen Lucy en loop richting het podium. Ik weet van andere uitreikingen dat ik juist op zo’n moment heel rustig word. Robert Downey Jr. reikt mij het beeldje aan. De speech van mijn collega Bill is te lang en wordt afgekapt met muziek. Jammer, maar het levert een dramatisch moment op dat later veel aandacht in de pers krijgt. In de coulissen spreek ik daarna ook nog een dankwoord uit voor de camera’s. Ik wil daarin vieren dat we een Oscar winnen, maar ook mijn collega’s een hart onder de riem steken. Lastig, ik maakte me er druk over.

De rest van de show gaat snel voorbij. Mijn telefoon begint te gloeien. Schitterend dat Ang Lee met Life of Pi de Oscar voor beste regisseur krijgt. In totaal krijgt de film vier Oscars.

Lisa en Andy gaan direct naar het Fox-feest. Mijn collega’s, Lucy en ik eerst naar het Governor’s Ball. De gegraveerde plaatjes met onze namen worden daar op de Oscar geschroefd. Het beeldje ligt zalig in de hand als je hem bij zijn knieën pakt. Veel mensen. Veel foto’s. Na ruim een uur gaan wij ook richting Fox. Daar is iedereen blij dat de Oscars arriveren. We proberen nog naar Elton Johns feest te gaan maar zijn al te laat en we eindigen de avond bij Chateau Marmont met nog meer champagne.

Om 5 uur thuis, nog even de vuilnisbakken buitenzetten. Ajax - ADO Den Haag: 1-1.

Maandag

Hoofdpijn. Vroeg op om Lisa en Andy naar het vliegveld te brengen. Ik zie de video van de Rock & Brew Rhythm & Hues Oscar Party. Ruim tweehonderd collega’s die uit hun dak gaan. Ik bekijk het zo’n tien keer, met tranen in mijn ogen.

’s Avonds thuis Thai laten bezorgen. Terwijl we eten, op de bank, met hond, kat en slechte televisie, brengt Lucy een toost uit: „We hebben ons leven weer terug!”

Dinsdag

Terug op werk. Bill en ik brengen de Oscars en de Bafta’s mee voor foto’s. Drie uur lang staan we handen te schudden. Sommige collega’s komen met hun hele familie. Veel lachen en applaus, maar ook tranen. Goed om iedereen weer enthousiast te zien.

Op mijn bureau mooie bloemen van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Hoop dat mijn oude docent daar, Ad Wisman, het me niet kwalijk neemt dat ik zijn naam heb genoemd in mijn dankwoord. Mijn inbox is een puinhoop. Veel en mooie reacties. ’s Avonds vrienden over.

Woensdag

Weer fotosessie op werk. Heb een lange lijst met dingen die gedaan moeten worden. Veel dankbrieven schrijven en e-mails beantwoorden. En Zenzi uitlaten. Ajax verliest tegen AZ, met 3-0. Balen.