Column

Arme dildo

Donderdag was ik jarig. En ziek. Ik sliep 24 uur lang een gat in mijn kussen. Mijn voicemail nam de felicitaties in ontvangst. Pas gister las ik de aardige sms’jes. Volgens de ouderen valt 59 mee en de jongeren meldden mij dat ik inderdaad een sneue oude zak ben. Ik geloof iedereen.

Zo’n tijdelijke coma is wel prettig. Heel af en toe deed ik een oog open en zag ik op de televisie allemaal vieze oude mannen aan de ring van een ander oudje lebberen. Bejaardenporno dacht ik en ging gauw weer onder zeil. Voor ik in slaap viel vroeg ik me af waarom dit Vaticaans gereutel in Nederland nog wordt uitgezonden. Is er in ons land nog iemand die iets heeft met deze viespeuken? Ik vond het donderdag allemaal best. Ze gaan hun gang maar, dacht ik koortsig. Iedereen gelooft lekker wat ie geloven wil. Het was voor mij een mooie reden om dieper dan diep te slapen.

In mijn koortsdroom kwam Piet Moerland langs. Piet is de baas van de Rabobank en hij was in mijn dagmerrie hevig teleurgesteld in de fietsende spuiters & slikkers van de door hem jarenlang gesponsorde wielerploeg. Dat ze hem en het Nederlandse volk zo belazerd hebben vond hij echt verschrikkelijk. In mijn droom vertelde Piet dit aan een vol Carré, waarin de mensen huilend van het lachen over de stoelen hingen. Piet hield een topconference en speelde de perfecte onschuld. Hij wist het echt niet. Net als al zijn collega’s bij de bank. Die wisten het ook echt niet. Boogerd had altijd gezegd dat hij niks gebruikte en als Michael dat zegt dan geloof je hem toch? De avond in Carré werd gepresenteerd door Mart. Aan het eind scandeerde het enthousiaste theater zijn naam. Pietje! Pietje! Moerland genoot zichtbaar. Dit succesje kon hij wel gebruiken na een zware week. Om zijn bonus veilig te stellen had hij er 3.000 man uit moeten flikkeren en dat vindt een bankier niet leuk.

Na Moerland kwam Catherine Keyl aan het uitverkochte theater vertellen over haar vibratorgebruik. Ze noemde haar gemotoriseerde vriend Max. De zaal lag blauw. Diep donkerblauw. Paars zelfs. Catherine was mijn droom ingeslopen omdat ik een column van haar heb gelezen waarin ze het over haar warme relatie met haar dildo had. Arme dildo, dacht ik toen ik het las. Waar is je privacy als seksspeeltje? Voor je het weet sta je in de Telegraaf en weten de wakkere lezers waar je je zo nu en dan moet ophouden voor je werk. Ik droomde daarna in mijn grieproes over een documentaire over de liefdesvakanties van mij en mijn opblaaspop, waar ik ongegeneerd mee op het strand van Torremolinos ging liggen. Ik was in die docu inmiddels 79 en nam de pop overal mee naar toe. Mijn vroegere fans smulden. En ik, zo dement als een tussendeur, vond alles best. Zo droomde ik me heerlijk door mijn verjaardag heen.

Of zo’n docu er in het echt ooit komt? Zou zomaar kunnen. Een vriendin van mij is een beetje beroemd en werd onlangs benaderd door een televisiezender of ze een week gefilmd mocht worden met haar dementerende vader in het verpleeghuis. Achter de geraniums gaat de serie heten en ik ben zeer benieuwd welke BN’ers hier aan mee gaan doen. Of zal iedereen net als mijn vriendin niet eens antwoorden? Ik hoop het. Misschien is het leuk om die bejaarde vader of moeder samen met de BN’er op een slee van een berg te lazeren of gewoon samen van een duikplank te duwen. Mij verbaast niks meer.

Inmiddels ben ik weer hersteld. Nog wel wat wankel op de benen, onvast bij stem en zwevend tussen droom en daad. En verlangend naar de droom, de koorts van afgelopen donderdag. Het prettige ijlen waarin alles door elkaar fietst. Net als in het gewone leven. In het snikhete Dubai is een overdekte zwarte skipiste en daar is het heel druk. Gedroomd? Ik hoop het.