De filosofie van de McCurrywurst schiet tekort

Al tweeënveertig jaar doet de Amerikaanse fastfoodketen McDonald’s zaken in Duitsland. Eigenlijk gek dat het bedrijf nu pas een proef begint met de verkoop van het Duitse cultvoedsel bij uitstek: de currywurst. Ook in de McDonald’s vestiging onder het spoorwegstation aan de Friedrichstrasse in Berlijn is er nu: de McCurrywurst. Het meisje achter de kassa wil weten of ik hem met pommes (frites) en cola wil (4,99 euro) of met een kaiserbroodje. Ik kies voor de goedkope optie met brood: 2,99 euro. En ik vraag of er al veel van verkocht zijn. „Het loopt niet storm”, zegt ze.

In het kader van vergelijkend warenonderzoek heb ik al een worst gegeten bij de tien meter verderop gelegen klassieke currywurst-tent. Naar Nederlandse maatstaven gaat het in beide gevallen om een wat slappe worst, meer een frikandel. Hier in een kartonnen doosje, in de currywursttent in stukjes gesneden op een porseleinen bordje in een tikkeltje te zoete saus. De twee snackmannen, door de zonnebank net zo bruin als hun worstjes, hadden nog niet gehoord van het nieuwe product van McDonald’s, ook al had dat de laatste weken flink wat spanning opgebouwd om zijn worst.

Duitsers, zeker in de meer landelijke gebieden, kunnen heel lang praten over de kwaliteiten van worsten uit verschillende streken en weten vaak ook welke ambachtelijke slager de hardste, de pittigste, of smeuïgste worst heeft. Maar de currywurst heeft met deze klassieke worstenwereld niets te maken. Zowel in Berlijn als in Hamburg als in het Ruhrgebied geldt de worst als dé lokale specialiteit. Een snackverkoper uit Dortmund tegen Spiegel Online: „De currywurst is een stukje Ruhrgebiedcultuur. Iedereen heeft zijn stamsnackbar waar de worst hem het beste smaakt. Currywurst eet je niet voor de honger. Het is een filosofie. Naar de snackbar gaan is als een vakantie. Je verheugt je erop en je gaat er goed gehumeurd naartoe. Daar zie je je maten.”

McDonald’s doet nu een poging om die lokale subculturen te uniformeren door een landelijke (flächendeckende) standaard te zetten met worsten uit Beieren, uit de fabrieken van de beroemde FC Bayern-voorzitter Ulli Hoeness. Beroemd, maar niet perse populair in andere steden waar gevoetbald wordt.

Een Beierse worst op een Amerikaans broodje, kan dat wat worden? In de McDonald’s aan de Friedrichstrasse werkt een stevige Berlijner net zijn McCurrywurst naar binnen. „Ik zou zeggen: McDonald’s kan zich beter houden bij waar ze goed in zijn: hamburgers. Buiten heb ik ze beter gegeten”, zegt de kenner, terwijl hij zijn mond afveegt.

Als ik de gebruinde mannen in het tentje een McCurrywurst breng, blijken ze die lekker te vinden. Maar bang voor de concurrentie? ,,Welnee, echte liefhebbers zullen toch wel naar hun eigen tentje blijven komen.”