Puike thriller die net wat te veel wil

Arbitrage.Regie: Nicholas Jarecki. Met: Richard Gere, Susan Sarandon, Tim Roth. In: 43 bioscopen.***

De rol Robert Miller, hoofd van een investeringsfonds van risicokapitaal, lijkt voor Richard Gere geschreven. Zo’n zijige, rijke knapperd die overal mee wegkomt. Totdat zijn financiële kaartenhuis begint te wankelen. En dan: zal hij het redden? Maken de problemen hem tot beter mens, of blijkt hij toch een fluim van een kerel te zijn?

Met de ambivalente Gere kan je alle kanten op: dat maakte hem zeker in zijn hoogtijdagen – de jaren tachtig, negentig – tot zo’n spannend acteur. In Arbitrage maakt regisseur Nicholas Jarecki prima gebruik van zijn dubieuze charme.

Miljardair Robert Miller wankelt al vanaf minuut één. Stadspaleis bij Central Park, fijne familie, een echtgenote (Susan Sarandon) die lekker bezig is met kunst en goede doelen, een Franse maîtresse (Laetitia Casta) en een blonde, serieuze dochter die in zijn bedrijf carrière maakt.

Het blijkt een kaartenhuis: Miller heeft illegaal 314 miljoen dollar weggemoffeld en belandt in de cel als hij de boedel niet weet te verkopen. Dan rijdt hij ook nog zijn maîtresse dood, en probeert dat te verbergen.

Een fraudeur, een overspelige en een misdadiger die alles en iedereen misbruikt, inclusief zijn brave dochter: en toch hoop je als kijker echt dat Miller een uitweg vindt en niet al jonglerend de afgrond in struikelt. Dat is nu charme van Richard Gere.

Debuant Jarecki maakt daar prima gebruik van en weet de thriller met gevoel voor timing lang de vele haarspeldbochten te loodsen. Helaas wil hij net iets te veel: de parasitaire psychologie van de miljardair schetsen, de werking van haute finance, byzantijnse familie-intriges. Alle nuances zitten uiteindelijk in de weg – zeges zijn ook nederlagen, en vice versa. Je hebt soms het gevoel dat Jarecki zich net iets te goed voelt voor een ordinaire thriller. Jammer.