‘Je moet een echte buldog durven zijn’

Richard Gere is in Nederland voor de première van thriller Arbitrage. „Dit is mijn baan, niet mijn wereld.”

Chagrijnig, omdat hij geen tijd had om te mediteren: Richard Gere
Chagrijnig, omdat hij geen tijd had om te mediteren: Richard Gere Foto AFP

Overal in Amsterdam hangen filmposters met het gezicht van Richard Gere erop. ‘Amsterdam Welcomes Mr. Richard Gere’, staat er nog eens extra bij, voor het geval je hem nog niet herkende aan zijn zilvergrijze golvende haardos. Richard Gere (63) is voor de première van Arbitrage naar Nederland afgereisd.

In slobbervest geeft hij de hele dag interviews in hotel l’Europe in Amsterdam. Zin schijnt de ster er niet in te hebben: „Hij kon niet mediteren vanochtend, dus hij is een beetje chagrijnig”, werd van tevoren gewaarschuwd door de journalisten die al met Gere hebben gesproken.

Gere is goed voor een aantal van de bekendste romantische scènes in de filmgeschiedenis, zoals in An officer and a Gentleman (1982) en Pretty Woman (1990), en groeide uit tot een sekssymbool. In de financiële thriller Arbitrage hebben zijn vrouwen minder geluk. Vrouwen? Ja, want hij houdt er naast zijn vrouw (Susan Sarandon) ook nog een Franse minnares op na.

De enige momenten dat de steenrijke risicokapitalist Robert Miller (Richard Gere) zich even tussen normale mensen begeeft zijn als hij van zijn limo naar zijn voordeur loopt. Alles lijkt hem voor de wind te gaan, totdat zijn minnares verongelukt als hij zelf achter het stuur in slaap sukkelt en zijn frauduleuze zaken aan het licht dreigen te komen.

„Dit is mijn baan, maar zeker niet mijn wereld”, reageert de ster op het publiciteitscircus. In zijn werk is Gere kieskeurig. „Kwalitatief goede scripts worden steeds zeldzamer, en dit was echt heel goed”, zegt hij over Arbitrage, het verhaal dat de rijke ‘one percent’ van Wall Street een gezicht geeft en is geschreven door de debuterende regisseur Nicholas Jarecki (33).

Jarecki is ook in het hotel om interviews te geven en springt, in tegenstelling tot Gere, in zijn nette pak op en neer op zijn stoel van enthousiasme: „Richard was echt de enige man die ik wilde hebben voor deze rol. Hij is knap, charmant, en is niet bang om zijn donkere kant te laten zien. Die slechte trekjes kwamen soms al bij hem naar boven in films als American Gigolo, Internal Affairs en een beetje in Pretty Woman, maar voor deze rol moest hij diep graven om de antiheld te spelen die je wilt haten. Hij speelt met de demonen die ons toch kunnen verleiden.”

Met die verleidingen doelt de jonge regisseur op geld, macht en roem. Maar wel met een menselijke kant, volgens Gere: „Ik wilde geen bad guy spelen zoals meesteroplichter Bernie Madoff. De kijker moet zich met Robert Miller kunnen identificeren om het twee uur lang interessant te houden. Daarom zetten we Robert in het begin van de film neer als een alfaman die alles heeft en bouwen dat beeld daarna langzaam af. Robert vindt zichzelf duidelijk heel belangrijk, maar hij is ook maar een mens en maakt een paar heel slechte keuzes. Dat is de spiegel die zorgt dat we toch empathie voor hem hebben.”

Voor de Oscars in 2010 stemde Gere als lid van de Academy op de documentaire Inside Job, over de financiële crisis en de systematische verloedering die daar volgens regisseur Charles Ferguson mee gepaard ging. „Ik werd zo boos toen ik die film zag. Dat dezelfde mannen uit de bankenwereld vervolgens door Obama werden gebruikt om alles op te lossen is ongelofelijk. Tegelijkertijd zijn deze mensen doodnormaal, maar geven wij ze de macht om te doen alsof ze tovenaars zijn en alles weten. Bankiers en hedgefondsjongens verschillen niet zo veel van die gasten die je op straat ziet met kaarttrucs. Zolang je gelooft dat ze de magische gave bezitten om geld te toveren blijven ze machtig. Arbitrage laat zien dat deze mannen menselijk zijn.”

Over een Oscarnominatie voor zijn rol in Arbitrage werd druk gespeculeerd, maar Gere greep mis. „Onbegrijpelijk”, vindt Jarecki. „De mensen die wel genomineerd zijn zaten in films die honderden miljoenen dollars opleverden en getoond werden in 4.000 bioscopen. Onze film was maar op 200 schermen in Amerika te zien, dat is de enige reden die ik je kan geven.”

Jarecki wist toen hij het script schreef als geen ander hoe de goochelarij van Wall Street in elkaar zat: „Mijn ouders werken in de financiële sector. Toen de crisis in 2008 uitbrak en je overal artikelen las over bankiers en fraude, wilde ik daar meteen iets mee doen.” Hij schraapte geld van verschillende investeerders bij elkaar om zijn onafhankelijke film te kunnen maken. Gere: „Nick is een echte buldog. Als je iets geweldigs wilt maken als regisseur moet je echt die drive hebben. Er zijn zoveel momenten dat je wordt verleid om compromissen te sluiten. Juist dan moet je doorzetten.”