De charme van imperfectie

Anne van Wieren is ‘artist in residence’ op de redactie van nrc.next. Carlijn Teeven interviewt de tijdelijke huiskunstenaar van de krant

Op de tekentafel van de redactie liggen zes gummen. Als je ze tegen elkaar aan legt, verschijnt het zelfportret dat Anne van Wieren er met blauwe pen op heeft getekend. Van Wieren (30) is de derde artist in residence van nrc.next.

Met een guts haalt hij stukjes gum om de tekening weg. Meestal gebruikt hij één grote gum: veel handiger. Een van Barbie, welteverstaan, want dat zijn de fijnste. „Dan sta je daar, als volwassen man met twintig roze gummen bij de kassa.”

Anne maakt de komende drie maanden illustraties bij stukken in de krant. Het zelfportret hier op de pagina is een stempel, gesneden uit een gum. Anders dan veel andere vormgevers werkt Van Wieren zo min mogelijk met de computer. Hij tekent, kleurt, knipt en scheurt, alles met de hand. „Ik doe misschien een week over een illustratie die je met de computer in twee dagen af zou hebben, maar deze manier geeft me de meeste vrijheid en de minste stress. Met de computer kun je dingen verkeerd opslaan en alles kwijtraken. Dat klinkt misschien raar, maar als ik met de hand werk, voelt het alsof ik echt een ambacht uitvoer.”

Dat er met de hand eerder foutjes worden gemaakt, vindt de ontwerper niet erg. Integendeel: „Ik zie er de charme wel van in als dingen niet perfect zijn, als er toevalligheden ontstaan. Een mooie bijkomstigheid is dat het zo ook een stuk moeilijker wordt om mijn werk te reproduceren.”

Tijdgeest van nu

Ooit ging Van Wieren naar de kunstacademie in Kampen. Maar na drie jaar kreeg hij de kans om met zijn band LPG een album op te nemen. Hij stopte met de opleiding, maar bedacht al snel dat hij toch meer wilde dan alleen zijn havo-diploma. Op de popacademie kon hij in het laatste jaar instromen als vormgever en alsnog zijn diploma halen. Maar het duurde nog wel even voordat hij zijn eigen stijl had ontwikkeld. Die stijl omschrijft hij zelf als grof – vanwege de ‘foutjes’ – en een tikje melancholisch: zowel in onderwerpen als in kleur. Eerst was zijn werk vooral zwart-wit, later kwam er steeds vaker rood bij. „De laatste tijd gebruik ik ook veel blauw. Het is moeilijk om uit te vinden welke kleuren goed bij elkaar passen. Misschien dat ik over twintig jaar wel fullcolor werk.”

Dat Van Wieren als illustrator bij de krant is beland, is niet zo gek. Zijn afstudeerproject heette ‘Tijdgeest van nu’. „Eén definitie van kunst is dat het de tijdgeest representeert. Je kunt over tien jaar wel zeggen wat de tijdgeest was, maar op het moment zelf is dat veel moeilijker.” Inspiratie voor zijn tekeningen haalt hij vaak uit het nieuws. „Zie het als hulpmiddel om in de tijdgeest van nu te kunnen werken.”

„Daarom vind ik het ook zo tof dat ik nu bij een krant mag werken”, vervolgt hij. „Dan ben ik zelf een keer de bron.” De kunstenaar beseft dat een redactie wel even een andere omgeving is dan het rustige atelier waar hij normaal gesproken werkt. „De drukte, het werken met deadlines, ik heb veel zin om dat eens van dichtbij mee te maken.”

Op maandag en dinsdag is Van Wieren op de redactie. De rest van de week werkt hij voor andere opdrachtgevers. Zoals de platenmaatschappij waarvoor hij albumhoesjes en posters ontwerpt, maar ook zelf als muzikant onder contract staat. Muziek en vormgeven gaan hand in hand. Hij zingt, speelt gitaar en schrijft liedjes. Eind dit jaar komt het eerste soloalbum uit van Anne Caesar.

En nee, die naam is geen grootheidswaanzin.

„Mijn oma was één van de eerste baby’s die werd geboren met een keizersnee. Omdat het zo bijzonder was, gaf haar moeder haar Ceasarina als tweede naam. Vanaf dat moment moet in elke volgende generatie van de familie minstens één Caesar of een afgeleide daarvan voorkomen.”

De artiestennaam is er dus al. Aan het bijbehorende artiestenleventje wordt ook gewerkt. Hij heeft een appartement in Groningen, maar slaapt tegenwoordig vooral in Amsterdam. Bij vrienden, of in het kleine slaapkamertje van de platenmaatschappij. Rondkomen als kunstenaar valt niet altijd mee, ervaart hij. Maar het vrije leventje is hem meer waard dan een dikke bankrekening. „Ik vind het moeilijk om opdrachten aan te nemen waarin ik niet helemaal vrij word gelaten.”

Als hij moet kiezen, is muziek zijn grootste liefde. Maar een leven zonder tekenen kan hij zich ook niet voorstellen. „Mijn eerste gitaarles kreeg ik pas toen ik veertien was, terwijl ik al zolang ik me herinner aan het tekenen ben.”

Bekijk meer werk van Anne van Wieren op www.annecaesar.nlBenieuwd naar de muziek die hij maakt? Beluister de preview van het album dat eind dit jaar uitkomt via bit.ly/annecaesar