'We hebben ook een zachte kant'

De populaire Schotse rockers van Biffy Clyro spelen luidruchtig en energiek. „Vroeger speelden we wel eens expres valse noten.”

„Noem het gerust progressive rock”, zegt Simon Neil met een brede glimlach. De zanger en gitarist van de Schotse groep Biffy Clyro is niet bang voor het stigma van een genre dat in de jaren 70 stond voor pompeuze, virtuoze en uitgesponnen pop. Samen met de broers James (bas) en Ben Johnston (drums) voegt Neil daar een ongebreidelde energie aan toe, met lawaaiuitbarstingen die aan punk en metal doen denken.

Op het podium staan deze harde werkers nooit anders dan met ontblote, indrukwekkend getatoeëerde bovenlijven. Neil heeft dwars over zijn borst een tekstfragment uit zijn favoriete Beach Boys-song: God only knows what I’d be without you. Een ode aan zijn echtgenote. „Er is geen ingrijpender manier om te tonen wat er werkelijk toe doet in mijn leven.”

In het tienjarig bestaan groeide hun succes snel, ook omdat Biffy Clyro overal waar ze spelen tot het uiterste gaat. Met het nieuwe (zesde) album Opposites scoorden ze hun eerste nummer één. Hun komende tournee gaat langs Britse arena’s, tweemaal Madison Square Garden in New York en megafestivals van het kaliber Werchter, Rock Am Ring en Leeds/Reading. Toch speelde de groep onlangs in het bovenzaaltje van Paradiso, waar ze even hard tekeergingen als in stadions.

Neil: „Hoe groot we ook worden, we zullen altijd terugkeren naar de kleine zaaltjes om te testen of onze nieuwe songs een snaar raken bij mensen die onze zweetdruppels van dichtbij kunnen zien. Grote shows draaien om een spectaculaire lichtshow en de impact van de muziek op een massaal publiek. Dat is anders dan de hernieuwde kennismaking met onze trouwste fans in een zaal waar je ze allemaal de hand zou kunnen schudden. Dat zou ik nooit willen missen.”

Ben Johnston prijst zich gelukkig dat het succes zich niet in hun beginjaren aandiende. „We waren jong en onstuimig. Dan waren we waarschijnlijk ten onder gegaan aan intriges en de verlokkingen van het muzikantenbestaan. God weet dat we daarvan geproefd hebben, maar in deze fase zijn we ons veel bewuster van de doorslaggevende rol die muziek in ons leven speelt.”

Albumtitel Opposites vat de dualiteit van hun muziek samen, zegt Neil. „We hebben een zachtmoedige kant die vaak opzij wordt gedrukt door de stormachtige intensiteit waarmee we spelen. Zelfs op een metalfestival zullen we altijd onze zachte kant laten zien. We zijn een wandelende contradictie op zes benen. Liever tegengestelde reacties dan onverschilligheid.”

De wringende dissonanten hebben plaats gemaakt voor een meeslepend groepsgeluid waarin alle ritmes, zanglijnen en gitaarpartijen elkaar versterken. „Vroeger speelden we wel eens expres valse noten”, zegt James Johnston. „Puur om dwars te klinken. Die dwarsheid zijn we ontgroeid. We vormen een eenheid zodra we onze shirts uittrekken en het podium opgaan. We willen muziek maken die een vuurpijl in je kont steekt.”

Opposites is uit bij Warner. Concert 18/2 Melkweg Max, Amsterdam.