Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Economie

Luxeproblemen

In Londen kun je vlees kopen van zebra’s en impala’s – op de Borough Market, om precies te zijn – maar geen paardenvlees. Wel is er in Londen een ondergronds genootschap, ‘Flogging a dead horse’, dat af en toe op geheime locaties avondjes organiseert voor paardeneters. Op de site staat een met paardenhachee gevulde portobello.

Afgelopen dagen was er helaas geen gelegenheid om stiekem met de Engelsen paard te eten. Of ze wilden er geen journalist bij hebben, in het weekend dat alleen al The Guardian meer dan 5.000 woorden besteedde aan horsemeat scandal – dat kan ik me ook voorstellen. Dus terwijl ze bij Steakhouse Piet de Leeuw in Amsterdam met de benen buiten hingen voor een biefstuk paardenhaas (à 16,50 euro), zat ik in een Londens restaurant aan de varkenskop. Lekker hoor, maar géén paard.

Bij Piet de Leeuw hebben ze vooralsnog geen spijt van hun coming-out. Waar in Engeland nu overal in schoolkantines en ziekenhuizen mannen in witte pakken op zoek zijn naar sporen van paard, lijkt het vergeten vlees in Nederland aan een nieuw leven te beginnen als de betere biefstuk. Gezellig recepten uitwisselen en de paardenaflevering van De Wilde Keuken van Wouter Klootwijk terugkijken, in plaats van ingewikkelde discussies voeren over lasagnepaard als symbool van alles wat er mis is met ons eten. Want dan kun je wel bezig blijven, alleen al over wat je wél weet.

Nou vooruit, even dan. Een kleine bloemlezing uit de schappen van Lidl.

In de gevulde koek zitten abrikozenpitten in plaats van amandel. In de guacamoledip zit 3,7 procent avocado, verder vooral xanthaangom en guarpitmeel. De krabsalade bevat 12 procent krab en 35 procent surimi (nepkrab). Het gerookte spek in de andijviestamppot is niet gerookt maar wordt een handje geholpen door ‘rookaroma’. De diepgevroren ‘ossenhaas tournedos’ komt niet van de haas maar is een sjoelschijf van samengeperste stukjes rund, vastgeplakt met water en zeven andere ingrediënten die met koe niks van doen hebben. In de ‘frikandelletjes’ in een doos met 36 minisnacks zit 49 procent kippenseparatorvlees. Dat is wat ze nog met de hogedrukspuit van de karkassen weten te halen als het vlees er al af is – verspilling, daar houden ze niet van in de vleesindustrie. De hachee bij de rode kool ziet vooral zo lekker bruin vanwege de ammoniakkaramel. En dan hebben we het dus alleen nog maar over wat er op de verpakking staat.

Terwijl ik de etiketten probeerde te ontcijferen, zocht naast mij iemand naar de Babi Pangang uit de folder: 500 gram voor 2,39 euro. Het verschil in lettergrootte tussen de ingrediëntenlijst en de prijs was ongeveer 1 staat tot 30. Het was het verschil tussen luxeproblemen en echte problemen.

Margriet Oostveen is een weekje weg. Martine Kamsma vervangt haar op deze plek.