Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Media

Een op de drie (of vijf)

Shula Rijxman, bestuurslid van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO), wil het aantal vrouwen in beeld laten stijgen, vooral in de opiniërende praatprogramma’s. Volgens een persbericht is de kern van de plannen om „redacties van impactvolle programma’s en talentvolle vrouwen met elkaar in contact te brengen.” Het aandeel van vrouwen in nieuws- en opinieprogramma’s zou nu 33 procent zijn, en dat moet omhoog in meer representatieve richting.

Het lijkt me een optimistische inschatting. De tellingen die ik ken, wijzen op dit moment eerder in de richting van rond de 20 procent. Het is de vraag of je die wanverhouding kunt recht trekken door redacties lijstjes met vrouwelijke experts in de hand te drukken. Televisie is een afspiegeling van de maatschappij, en als die vrouwen niet serieus neemt als deskundige, dan hoef je van de heren Pauw, Witteman en Van Nieuwkerk niet te verwachten dat ze het voortouw zullen nemen.

Andries Knevel is een verhaal apart. Hij doet raar als er voor zijn nieuwe talkshow Andries (EO) een vrouw op bezoek is. Hij gaat met veel strijkages de beste wijnen uitschenken en blijft steeds dezelfde averechtse complimenten uitdelen. Gisteren was Mirjam Kollenstaart, predikant te Ottoland, de gelukkige. Dat zo’n mooie en jonge vrouw dominee kan zijn, dat zal toch niemand verwacht hebben. Hoe gaat dat dan, als ze door het dorp fietst? Zeggen de mensen dan dominee of Mirjam? En vinden ze dat dan gewoon, in de Alblasserwaard? Als iemand dominee en vrouw is, en jong en mooi, en nog wel met een kleurtje?

Brrr, het is meer een martel- dan een wijnkelder, die spelonk van Blauwbaard Andries. Je kunt als vrouw beter 24 uur opgesloten zijn met Wilfried de Jong, die gewoon ’s morgens meedoet met de yogaoefeningen van Katja Schuurman.

Van de vijf gasten in dit seizoen van 24 uur met (VPRO) waren er vier man, dus precies die 80 procent. Het was een goed seizoen, met veel bekentenissen van mensen die naar rehabilitatie verlangen (Erik de Vlieger, Javier Guzman) of niet bang zijn hun negatieve trekjes te laten zien (Özcan Akyol, Willem Nijholt). Actrice Katja Schuurman (kennelijk geen Römer-Schuurman meer) past in de laatste categorie, door zich in woord en daad te laten kennen als een totale neuroot, „maar ik neem er wat voor in”.

De moraal is dat als je een „mooie en jonge vrouw” op televisie gewoon tegemoet treedt, zonder de schalkse blik van Pauw of Knevel, dat ze dan zichzelf kan zijn. En dus voor twee telt.